verhuizing , snorkelen en bushcamp
Lieve allemaal,
Hoera, we zijn verhuist van een bedompte warm en kaal appartement in een vieze,drukke en stinkende stad naar een cottage aan de zee. We zijn helemaal blij hier en genieten van onze vrijheid. De matatu`s stoppen voor de deur en we kunnen zo instappen naar onze projecten. We hebben nog een druk weekje voor de boeg en daarna gaan we onze activiteiten langzaam afbouwen en gaan we genieten van de zon, zee en al het moois wat Kenia te bieden heeft. Het voelt een beetje dubbel ,zou heel graag hier nog een tijdje willen blijven maar het weerzien met familie en vrienden voelt ook fijn.
We zijn een paar dagen in Simoni geweest, dat ligt aan de zuidkust van Kenia. Met de boot zijn we naar `t eiland gevaren en de dolfijnen zwommen met ons mee. Het anker werd uitgegooid en we konden daar snorkelen in één van de mooiste koraalriffen van de wereld. Nog nooit heb ik zoveel vissen gezien in alle maten en kleuren die je maar kan bedenken. Er zwommen grote roggen en `k heb zelfs met een schildpad mee gezwommen. Grote zeesterren, het was gewoon één groot aquarium. Het koraal zo mooi van kleur en vorm sommige gedeelten leken net op hersenen en zo kreeg je weer de link naar de week ervoor waar we zoveel operaties hebben mogen zien.
Afgelopen week hebben we onze laatste Bushcamp gehad,nu richting de grens met Tanzania. De eerste dagen hebben we niet zoveel patiënten gezien omdat de afstand vaak te groot voor de mensen om er te komen en het zaaitijd is en ze het daarmee te druk hebben. Maar ook hier weer trieste gevallen en veel nieuwe gevallen. Onderweg hebben we olifanten en zebra`s gezien, de apen zitten aan de kant van de weg. Een belevenis voor ons om ook de Kilimanjaro te zien. Het was helaas wat bewolkt maar de top kwam te voorschijn door de wolken.
De laatste dag was een lange slopende dag en bij onze laatste stop zagen we wel 50 patiënten die de hele dag gewacht hadden en het werd al donker. Uren hebben ze moeten lopen . Sommige mensen werden gedragen in lakens door sterke mannen en vrouwen, ja het hele eind want er is geen rolstoel of ander vervoer, soms een piki piki (brommer) maar dat kunnen ze vaak niet betalen. Een spastische jongen met spierdystrofie kijkt je liggend vanaf de grond met heldere ogen aan, dezelfde leeftijd als mijn jongens, en met z`n volle verstand...........hij komt op de wachtlijst voor een rolstoel...hoelang gaat dat duren??...en elke maand wordt hij hierheen gedragen om zich te melden als de ambulance komt. Een meisje met een enorm waterhoofd, gelukkig werkt de shunt nog...maar voor hoelang en als we haar muts afdoen gilt ze het uit van angst en dikke tranen rollen over haar wangen ..oh meidje wat heb je al meegemaakt en wat is je toekomst..? Zoveel mensen, zoveel verhalen, zoveel te vertellen, zoveel te doen!! Ook hier weer grote teleurstelling voor alle invalide volwassenen die de hele reis gemaakt hebben en de hele dag op ons gewacht hebben want A.P.D.K helpt alleen kinderen tot 18 jaar. Omdat het al laat was en aardenacht hebben we zoveel mogelijk mensen in de ambulance meegenomen . De rolstoelen er bovenop en de invaliden werden er letterlijk in gehesen. Je staat er versteld van hoeveel van die Afrikaanse achterwerken er in passen. De ambulance zakte bijna door z`n veren en de achterdeur kon niet meer dicht, daar hing de special teacher half uit. Alles kan en je hoort niemand klagen, iedereen was blij. Hij zei eens in je leven moet je dit meemaken en zo is het maar net.
Have low expectation... be flexible ....and never lose your sense of humor.
→→Heb weinig verwachtingen , wees flexibel en verlies nooit je gevoel voor humor. ←← Dat is de slogan die we hebben meegekregen en die ons elke dag van pas komt.
We hebben vandaag voor het eerst een Nederlandse krant gelezen en gaan ons langzaam voorbereiden naar wat we hoorden een erg koud Nederland. Wij gaan nog even ons ding hier doen en koesteren de warmte van de Afrikaanse zon.
Dikke kus en tot gauw!
Week 8 Kijabe
Lieve allemaal,
Vorige week zijn we met de nachtbus naar Nairobi gereden en vandaar uit naar Kijabe. Dit ligt midden in de Grote Riftvallei. We hebben geslapen in een appartement met een schitterend uitzicht over de vallei en vlakbij het ziekenhuis Het was de eerste keer dat er vrijwilligers waren. We waren erg welkom, waar je ook komt , je wordt met open armen ontvangen. Wij hebben het geluk gehad dat we de hele week met professor Albright mochten samenwerken, dit is een neurochirurg uit Amerika die nu 2 jaar hier gaat werken. Aan het einde van de dag werden we getest over wat we allemaal geleerd hadden. We hebben veel interessante operaties mogen zien die je in Nederland niet meer tegen komt. Aan de lopende band worden hier shunts geplaatst in de waterhoofden, open ruggetjes gesloten. We zien veel baby’s met encephalocele ( dit is een uitpuiling van de schedel waarin hersenen en vocht en ander weefsel inzit) soms als een voetbal zo groot. Hier het grote dilemma wat te doen. Deze week zijn er 4 kinderen met dit probleem geopereerd, in Amerika is dit misschien hooguit 4 per jaar. Voor elke operatie wordt er met het hele team gebeden, het is dan ook een erg gelovige gemeenschap hier. Alles staat in het teken van de Heer. Als we thuis kwamen na een dag in het hospital stond Dan Dooley (huisbaas) ons op z`n veranda op te wachten en riep dan..`` Hé Lady`s How was your day?? ..en dan vertelden we hem van de kindertjes die geholpen waren en dan was `t van …..Halleluja !! Praise the Lord!! God bless you!! En `s avonds terwijl de wind langs het huis gierde en de regen langs de ramen stroomde…ja Nederlands weer hier in Afrika…. zaten wij bij kaarslicht -de stroom viel steeds weg- met dikke kleren aan te rummikubben. Ook was er hier een heel team van de Smile Expres die aan de lopende band de kindertjes, ja zelfs al bijna volwassen met een hazenlip en/of gespleten gehemelte opereerden. Wij zagen een kindje dat we gezien hadden tijdens Bushcamp en twee stralende oogjes herkenden ons . Voor ons heel fijn om te zien dat wat je opspoort tijdens de Bushcamp ook daadwerkelijk geholpen worden. Allemaal bevlogen mensen en prettig om mee samen te werken. Bij het afscheid is het net of je elkaar al lange tijd kent en ze vragen gelijk wanneer je weer terugkomt. Zelfs de nachtwaker stond ons s`ochtends uit te zwaaien. De terugreis was geweldig. We hebben giraffen, zebra`s ,apen ,antilopen gezien terwijl je over de enige weg rijd dwars door de Tsavo East and West. Even een kleine opstopping gehad, een vrachtauto vol met skuma (groene groente)was gekapseisd, nou gebeurt dat hier regelmatig, maar het was grappig om te zien hoe alle mensen uit de dorpen met plastic zakken aan kwamen te lopen om te plunderen. Ook een oud opaatje die gelijk met de stok kreeg van de politie, maar dat deerde hem niet,hij probeerde het gewoon opnieuw. Het vervolg hebben we niet gezien want de weg werd weer vrij gemaakt. Inmiddels hebben we ook een nieuw onderkomen gevonden voor de laatste weken hier, met een zwembad, vlakbij zee wel iets verder van de projecten af, maar de matatu stopt voor de deur. In ieder geval een stuk beter dan waar we nu zitten. Deze week is een klusweek, kleren kopen voor de kinderen in de Bush, nog een orthopedische o.k. dag in Port Riez, vorm geven aan plannen voor transportfonds etc……… en donderdag naar Simoni, slapen in luxe tent aan de zee, snorkelen ,zwemmen, lekker eten, 3 dagen vakantie. Zondag terug en maandag voor onze laatste Bushcamp waar we hopelijk ook de Kilimanjaro kunnen zien. De tijd vliegt … willen nog een hoop doen…..
Liefs Hanneke
soms even teveel
Lieve allemaal,
Harde stormachtige wind, bruisende golven, kitesurfers aan de horizon, brandende zon,roepende jongens die aan `t voetballen zijn op `t strand, de houten catamarans dansen over het water,m`n stramme spieren gemasseerd en m`n bikini nog nat van de zoute zee .............maar met m`n gedachten ver weg in de bush van afgelopen week. Het is /was veel en soms even teveel. Moet het allemaal even verwerken en daar nemen we ook even de tijd voor. Het beeld van al die gehandicapte kinderen, kwijlend en plassend ,zichzelf voortbewegen over de betonnen vloer in hun versleten kleren ...en deze kinderen hebben nog geluk dat ze opgevangen worden...de liefdevolle zorg van hun teachers en de stralende glimlach waar je op getrakteerd word en hun grote lieve ogen die je vol hoop aan kijken..m`n hart breekt....Er is veel te vertellen ,maar ik moet het eerst een plekje geven.
We gaan deze week niet naar Kaloleni hospitaal, doen het even rustig aan. Gaan dr. Stan assisteren op de o.k. bij orthopedische operaties en vrijdag in de gipskamer. Daarna vertrekken we met de nachtbus naar Nairobi, en reizen door naar Kijabe waar we de kinderen mogen begeleiden die daar geopereerd worden.
Wat heel fijn is dat we steeds meer een team worden met Bushcamp, alle niet orthopedische gevallen worden aan ons overgelaten. En oh ja, inmiddels hebben we ook al naast de vuilnisbelt geslapen, het maakt ook niet meer uit, het zijn lange dagen en dan te bedenken dat zij het al jaren zo doen met zo`n drive om deze kinderen een beteretoekomst te bieden.
Ja...... zoveel te vertellen ... Anneke heeft een leuke samenvatting geschetst op haar weblog: www.anne-en-de-wereld.reismee.nl
Daarna even een break van drie dagen, snorkelen bij Betty`s Camp en ja dan gaan we toch weer op pad met het Bushcamp team.
Weet dat we ook veel lachen en plezier hebben, de blije kinderen wanneer je ze een bal geeft of een nieuw shirt, een broodje, ballon ,knuffel of alleen maar een beetje aandacht. Ook genieten we van de prachtige natuur en van allelieve mensen hier.
Een dikke knuffel van mij, hoop de volgende keer wat meer te kunnen schrijven.
Liefs Hanneke
Bushcamp en een dagje op de o.k
Lieve allemaal,
De week begon weer ver van de bewoonde wereld, dwars door het oerwoud over hobbelige zanderige paden om de gehandicapte kinderen op te zoeken. En ook hier weer stervende kinderen ,zoveel ondervoeding , het uitzichtloze en soms de hoop in de ogen bij het zien van een paar mzungo`s.
Zo ook een jonge vrouw met een kindje van ongeveer een half jaar jong aan de borst. De healthworkers die met haar mee gekomen waren vroegen aan ons : waarom blijft de baby maar huilen??! Ja omdat hij gewoon honger heeft en de moeder door alle stress geen voeding meer heeft .Anneke geeft haar 1000ksh om eten voor haar en het kindje te kopen, een godsgeschenk ..Ja wat kun je/moet je doen…?!
Geslapen in een ``duur` `hotel koste ons omgerekend bijna 5 euro per nacht, maar wat kan `t schelen toch maar gedaan. ``Gedineerd`` in het plaatselijke restaurant van Maria Kani waar veel truckdrivers komen. Een hele happening dat er twee blanke vrouwen waren. Man, we gaan al denken dat we twee beroemdheden zijn. Ze rennen de hele weg af om een glimp van ons op te vangen. Gekscherend zei ik nog: we missen alleen de paparazzi nog ..maar nee hoor ze komen uit onverwachte hoek foto`s maken met hun mobiele telefoontjes. We denken er dan ook aan om de rest van de tijd gesluierd door `t land te gaan.
Zoveel tegenstellingen, de toeristen en rijke Kenianen in de dure hotels met zoveel eten en vlak daarnaast de struggle van overleven. Kan er nooit aan wennen . Maar wat een bijzondere mensen mogen wij ontmoeten zo ook dr. Reza.
Dr. Reza is een gynaecoloog en Masaai man. Wij mogen de hele dag meelopen op de operatiekamer(o.k.) Een hele bijzondere ervaring met vol respect voor dr. Reza. De hele dag enthousiast vrolijk, ontzettend lief voor z`n patiënten ,opereert hij de mensen met apparatuur wat er zomaar mee op houd omdat er geen goede stroomvoorziening is, naalden breken zomaar af, de o.k. schorten kunnen niet dichtgeknoopt worden omdat er geen koortjes aan zitten,de lampen werken maar voor de helft. De narcotiseur loopt halverwege de gang op om z`n mobiele telefoon te beantwoorden, intussen loopt het infuus leeg, dus wij nemen automatisch zijn taak maar over. De fan staat aan en de ramen staan open en de tuinman werpt een blik naar binnen. Intussen loopt ook het andere personeel weg en krijgen wij het werk van de omloopassistenten te doen. De gazen liggen op de grond, het bloed druipt van het plastic af waar de patient op ligt en de radio galmt een lied van ABBA waarop de heupen van dr. Reza los komen. We hebben 4 sectio`s (keizersnede) gedaan. Er stond maar één gepland, één uterus vol met myomen die gespaard moet blijven omdat de vrouw al 38 jaar is en nog geen kinderen heeft. Bijna een onbegonnen klus maar gelukt, of deze vrouw ooit zwanger zal raken..? Een volgende uterus zo groot als een voetbal mag er gelukkig uit. Ook een gezwel bij de urethra w.s ten gevolge van gonorroe , wordt verwijdert. De tafel waarop patiënte ligt valt bijna om als dr. Reza de baarmoeder eruit wil trekken..het lijkt wel of we in een film terecht zijn gekomen…gelukkig blijkt dr. Reza wel een heel kundig arts te zijn.
De mensen hier zijn sterk. Bij een keizersnede word het kindje uit de baarmoeder gehaald en gelijk meegenomen door een verpleegkundige, pas later op de gang hoort de vrouw van ons wat ze gebaard heeft. De mannen zijn gewoon aan het werk. Hoezo roze /blauwe wolkjes bij een nieuw leven?? Het H.I.V. kindje, dat na een losgelaten placenta, vervroegd geboren wordt, mag ik opvangen. Het personeel is weg en de dr. heeft de incisie al gezet. Het hoofdje is al te voorschijn en snel grijp ik een doek van een tafeltje af om het kindje op te vangen. Bijzonder… zo`n klein mensje…samen zuigen we het vocht weg en klemmen de navelstreng af. Ben blij en verdrietig tegelijk. Eén kindje heeft `t w.s. niet gehaald..één van de vele.
En zo worden onze dagen gevuld. In het weekend even een break aan `t strand waar we dan ook volop van genieten. Zijn nu net terug van alweer Bushcamp. Nu vlakbij Malindi een prachtig mooie kustplaats waar A.P.D.K een aantal workshops gegeven heeft aan de healthworkers in de dorpen.
Maandag vertrekken we weer voor een hele week in de bush, hoop dat we wat kunnen betekenen voor de vele kinderen daar.
Dikke kus,
Hanneke
Week 3 Bushcamp
Week 3
Lieve allemaal,
Gewapend met een spuitbus tegen luis en ander ongedierte,genoeg doeken om op de eventuele bedden te leggen,verfrissingsnoekjes, handgel,handschoenen ,sesamkoekjes, pinda`s , blikjes vis zijn we vorige week maandag in de ambulance gestapt voor een week Bushcamp in het zuiden van Kenia. Voor de fysiotherapeut Peter, die al bijna 20 jaar dit werk doet en Ibrahim de chauffeur was dit de allereerste keer dat er twee blanken de hele week meegingen. Spannend voor hen en voor ons.
Eigenlijk weet ik niet waar ik beginnen moet ....zoveel te vertellen. We hebben zoveel gezien dat het onmogelijk is om alle beelden te beschrijven. Zoals de oude man ,die de laatste twee dagen met ons mee gereisd is, zei: Just feeding your Eyes. En dat is wat we zeker gedaan hebben.
We hebben 140 gehandicapte kinderen bezocht, vaak ver weg van de bewoonde wereld. Thuis, op school, in de kliniek of op andere ontmoetingsplaatsen. Vaak hadden de moeders en soms de vaders er een voetreis van enkele uren er over gedaan om op de plek te komen. Samen met hun gehandicapte kind en soms ook met de kinderen die inmiddels al geholpen waren in het ziekenhuis van Kiyubi.
Van een kindje met een hazenlip tot zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapt, ondervoeding, groeistoornissen als gevolg van vitaminegebrek, waterhoofden, blindheid, doofheid ,klompvoeten , open ruggetjes vergroeiingen na brandwonden enz. enz. Wat een ellende op deze plek van de wereld waar inmiddels door de droogte de grond uitdroogt ,de rivieren bijna droogstaan. Het water wat er nog is smerig vies en zwaar vervuilt is. De mensen hebben schurft, hun huid is vergrijst, de kleren die ze aan hebben zijn smerig versleten en stuk. En toch een brede glimlach als ze je zien Honderden handen hebben we geschud jambo habari muzuri sana asante(hallo hoe gaat ie heel goed dank u).Wat een geweldig werk doet APDK hier. Vele kinderen worden geholpen en hebben in ieder geval nog hoop op een beter bestaan.
Twee kinderen krijg ik niet uit m`n hoofd. Eén kindje wat we thuis bezochten lag op de stenen vloer. zwaar gehandicapt en ziek. Koorts en de mond opgezwollen en rood. Graag wilden we dit kindje naar het ziekenhuis brengen, maar de moeder weigerde pertinent want het was toch maar gehandicapt. Geen discussie mogelijk. Machteloos en vol verdriet hebben we dit kindje achtergelaten. Het andere kindje kwamen we tegen in de kliniek ,één jaar jong bijna 10 pond met zwaar rochelende ademhaling w.s ook H.I.V , ook dit kindje ging weer mee naar huis waar het hopelijk snel zal sterven. Voor ons is dit onbegrijpelijk,maar inmiddels na m`n ervaringen weet ik dat het hier dagelijks de realiteit is.
Ook wordt er veel gelachen hoor. Bv. de zwakbegaafde jongen die midden tussen alle patiënten luidop ja schreeuwend zijn gebed op zegt en er een hele voorstelling van maakt. Of van het kindje dat voor het eerst een blanke ziet en het op een krijsen . Wat opvalt is dat de kinderen heel erg gedisciplineerd zijn nou ja anders krijgen ze klappen hebben we wel gezien.
En gelukkig waren we net op de juiste plek voor de vrouw met een miskraam die bleef bloeden en bijna in shock was. Snel in de ambulance en naar het ziekenhuis gebracht.
Ook zijn we op scholen geweest die gesponsord worden door Nederlandse bedrijven. Mooie scholen waar genoeg lesmateriaal is en gestructureerd zijn . We kwamen hier Nederlanders tegen die voor teachers for teachers werken.
Peter heeft weer veel kinderen op de lijst gezet voor operatie of hulpmiddelen zoals rolstoel beugels krukken e.d. Veel kinderen zullen we terugzien op screeningdag 10 november.
Oh ja en wat ons slapen betreft, vergeleken bij de mensen die we overdag bezochten hadden wij het luxe. Waar hebben we het over......... ja een vieze stinkende wc of te wel een gat in de grond , geen stromend water maar een wel een emmer met water, een bed en een muskietennet met genoeg gaten om de muggen vrij te laten vliegen en salamanders kruipend over de muren om je gezelschap te houden. Het is dan ook een koopje. Voor nog geen drie euro per kamer inclusief een stukje toiletpapier en zeepje. Eén nacht was er geen `hotelkamer` voor ons en hebben we bij de geiten ,kippen en koeien geslapen bij de oma van een vriend van Ibrahim. Heel lief gingen ze voor s`avonds warm water maken op hun houten vuurtje buiten zodat we het stof van de hele dag een beetje konden afspoelen. Super geslapen hier.
Kan zoveel vertellen maar dat komt nog wel. Na een hele week in de ambulance over hobbelige soms half weggeslagen zanderige stoffige `wegen` naar vergelegen hutten waar je misschien iets kunt betekenen voor een gehandicapt kind, lange dagen,maar ook genietend van de prachtige natuur, de inktzwarte hemel met al z`n sterren , de olifanten op weg naar je slaapplaats en de prachtige mensen die hier wonen, hebben we besloten om a.s. maandag weer voor twee dagen mee te gaan. Ook werd ons gevraagd om eind oktober mee te gaan naar `t binnenland van het noorden ter ondersteuningvan het team. Gaan dus onze geplandesafarireis annuleren en mogen weer deel uit maken van het leven in de afgelegen dorpen.
Intussen is het nu al woensdag en zijn we alweer twee dagen op pad geweest. Schrijf daar de vgl keer wel over. Morgen mogen we de hele dag op de o.k. meekijken hier in het ziekenhuisje. en zaterdag gaan we op bushcamp in Bangladesh, de grootste sloppenwijk hier.
Hoop dat bij jullie alles goed is!
En bedankt voor alle lieve reacties, fijn om het met jullie te delen!
Liefs Hanneke
Week 2 in Mombassa
Lieve allemaal,
Alweer twee weken in Mombasa en we scheuren met de matatu (dat zijn die kleine meestal overvolle en slooprijpe busjes)de stad door alsof we hier al jaren zijn. Voor 30 cent kom je helemaal aan de andere kant. We hebben toch steeds veel bekijks als we door de straten lopen.. Mzungo mzungo(blanke) roepen ze je na. We zien hier dan ook weinig blanke mensen in de buurt, daarvoor moet je toch wel in de hotels aan de kust verblijven.
Vrijdagavond hebben we een kerkdienst meegemaakt waar Agnes ,onze gastvrouw, in het koor zong. De dienst duurde van 21.00 uur tot 05.00 uur in de ochtend. Deze diensten ,worships,worden in heel Kenia gehouden. De inmens grote kerk zat stampvol en de mensen raken helemaal in trance . Vond het heel indrukwekkend maar........ wij lagen al voor middernacht weer in ons bedje hoor.
Het weekend heerlijk aan `t strand vertoeft. Mogen dan op ligbedjes liggen van het hotel bij het zwembad. Hier kun je ook lunchen en hebben ze lekkere cappuccino.
Maandag was APDK dag. Nou dit is wel even wennen hoor. Eén kleine ruimte waar meer dan 40 gehandicapte kinderen bij elkaar zitten, ze zitten op stoeltjes of op de grond, anderen in een box of bedje. Er ligt plas(urine) op de grond waar ze al kwijlend met hun vieze kapotte kleren doorheen schuifelen. Eén grote chaos , je weet niet waar je beginnen moet. Je geeft ze aandacht en een knuffel en je tovert een grote glimlach op hun gezichtjes. Ja wat kan je doen, het voelt machteloos want je weet dat het hier zo gaat en gewoon is. Deze kinderen hebben nog geluk dat ze hier mogen zijn. De verhalen die je hoort zijn ook van kinderen die vastgebonden worden ,verstopt voor de buitenwereld.
We zijn ook nog naar Hallerpark geweest , even een rustpunt te midden van de drukte en het lawaai van de stad. We hebben de giraffen gevoerd en gezien hoe de krokodillen uit het water omhoog sprongen om een kippetje te vangen wat ze aan een touw boven het water hielden Wat een monsters! Ook hele grote schildpadden sjokten er rond, veel slangen en nijlpaarden en heel veel apen.
Als wij `s ochtends naar het einde van de straat lopen komen we de kippen tegen en zien we de apen over de straat rennen op zoek naar eten. Er is altijd wat te zien.
Dinsdag was screeningdag van kinderen met waterhoofden en orthopedische problemen. Er kwamen artsen vanuit Nairobi gevlogen die in één dag kinderen screenen voor eventuele operatie en na controles. De dag begon met gezang en een preek van de dominee. Het was ontroerend om te zien de saamhorigheid van de vrouwen en de steun die ze aan elkaar hebben want oh .... deze mensen hebben het zwaar met een gehandicapt kind. En tegelijk moesten wij en ook enkele zwaar gehandicapte kinderen ook wel lachen om de dominee met z`n veel te grote puntschoenen waar hij bij ieder uithaal van Halleluja say Halleluja danspasjes maakte. Zo`n driehonderd kinderen en meer dan de helft had een waterhoofd. Ongelooflijk , nog nooit zoiets gezien en zoveel ........Aan de lopende band kinderen met afwijkingen bv. een meisje van 9 jaar met één been en alleen een voetje aan de andere kant dat vast zit aan de heup. Binnen 5 minuten heeft de arts al een behandelplan en kan ze over enige tijd geopereerd worden in Nairobi. Wat een bijzondere man deze chirurg, woont al 30 jaar in Kenia , spreekt Swahili met de kinderen en geeft weer een stukje hoop. Een jochie die gebeten is door een slang en daardoor een misvormde hand heeft wordt ook geopereerd en zo zijn er vele bijzondere gevallen die je bij ons niet tegenkomt. Heel misschien krijgen we het nog voor elkaar dat we met deze kinderen meereizen naar Nairobi om hun te begeleiden voor- tijdens -en na de operatie`s.
Kidsday in Kalaloni : na een reis van bijna twee uur in een gammele bus over hobbelige wegen en dicht tegen elkaar aan gepropt waarbij ik de hele reis een bruine arm over m`n been had hangen zijn we in Kaloleni aangekomen. Het hospitaal waar we straks een hele maand mogen gaan werken. Vandaag waren er veertig H.I.V geïnfecteerde kinderen die wij met z`n tweeën mochten bezig houden. Ook moesten ze in een schriftje opschrijven wat ze weten van hun ziekte en een familie stamboom tekenen. Dat viel nog niet mee, heel veel kinderen spraken geen Engels en ondanks we ons best doen is ons Swahili nog zeer matig. Maar het is gelukt ook al waren we na afloop doodmoe .
Volgende week wordt een spannende week. We mogen mee met de Bushcamp. We gaan met de ambulance van A.D.P.K samen met een fysiotherapeut en de chauffeur de dorpen in op huisbezoek bij de gehandicapte kinderen. We slapen en eten bij de locals. Ons is geadviseerd om zelf wat eten mee te nemen en genoeg kleden om over een eventueel matras te leggen, willen we niet onder de luis en schurft terug komen. Wassen en douchen zal niet lukken, we zien wel. Hebben er allebei heel veel zin in om deze ervaring mee te maken. Hoop het volgend weekend een mooie ervaring op de site te zetten.
Iedereen een goed weekend en tot hoors na Bushcamp
Liefs Hanneke
Eerste week in Kenia
Lieve allemaal,
Het eerste bericht uit het warme Afrika. We hebben een goeie reis gehad en het was geweldig dat de hele familie ons uit stond te zwaaien op Schiphol. Toch weer spannend om drie maanden in Kenia te verblijven. De vorige keer in Mumias was zo`n intens mooie ervaring ......Maar het voelt gelijk goed. De mensen op straat, de kinderen ,je bent welkom en ik voel me gelijk weer thuis. Intussen hebben we al heel veel gezien en staat onze agenda al aardig vol met projecten waar we aan de slag kunnen. Zo gaan we werken in het APDK centrum, waar gehandicapte kinderen wonen. Zij krijgen daar fysiotherapie, onderwijs en de nodige medische verzorging. We hebben daar al kennis gemaakt en a.s. dinsdag komen er 300 kinderen, die gescreend worden . Een paar extra handen zijn dan ook zeer welkom. Er staan medical camps gepland en ook bush camps, je gaat dan een hele week weg de bush in met de ambulance op zoek naar kinderen met een handicap die hulp nodig hebben. Vaak worden deze kinderen verstopt en of verwaarloosd.
We zijn in de grootste slum van Mombassa geweest , deze heet Bangladesh. Ik heb al veel gezien,maar je hart breekt als je daar bent. Veel bewondering en respect voor een vrouw die alles op alles zet om de kinderen onderwijs te geven. Ze heeft een huurschuld van meer dan een jaar en de onderwijzers die gebleven zijn krijgen geen salaris. Ze moet voor de rechtbank verschijnen en tijdens haar verhaal zie haar strijdlust, maar ook het grote verdriet omdat ze w.s al weet dat als ze geen sponsors vind het afgelopen is met het schooltje in Bangladesh. Wij gaan er in ieder geval weer heen , gaan les geven en wie weet...........zij hopen op een wonder en wij met hen.
En dan hebben we Martin en Dennis ontmoet, twee ex straatkinderen. Zij hebben een positieve draai aan hun leven gegeven en hebben nu een thuis voor 20 straatkinderen. Zelf zijn ze nog maar 22 en 24 jaar jong . Met muziek maken , optredens en T-shirt verkoop komen ze aan hun geld. Ook is er een schooltje in het dorp en ook daar gaan we les geven.
De laatste maand zullen we in Kalaloni verblijven . Het is de bedoeling dat we hier gaan werken in het hospital en mee gaan helpen bij het opzetten van een kinderspeelkamer. We zijn er al geweest en hebben een hele rondleiding gehad. Zijn zelfs de O.K. binnengelopen waar de directeur net een ruggenprik gaf aan een patient. Met de ene hand prikken en de andere hand even zwaaien naar ons.
We zijn in een leprakamp geweest. Hier wonen met lepra besmette volwassenen, die inmiddels gezonde kinderen hebben. Helaas worden ze niet geaccepteerd en moeten ze in een kamp verblijven. Deze mensen krijgen voedsel en de nodige medisch verzorging. De volgende keer gaan we er heen om hun wonden te verzorgen, nadat we de nodige verbandmiddelen verzameld hebben.
Genoeg te doen hier. We hebben bonen gegeten met de straatkinderen ,ook genieten we van de zon, de zee en de Afrikaanse rust.
Dikke kus,
Hanneke
Nog 1 nachtje slapen
Lieve allemaal,
Nog maar 1 nachtje slapen en dan mag ik vertrekken naar Kenia. Nog een beetje onwerkelijk maar na alle lieve smsjes, mailtjes, telefoontjes en bezoekjes vandaag weet ik dat het echt is.
De koffer bijna gepakt en een grote tas vol met knuffels, petten, brillen ,plakplaatjes, balonnen en instrumenten voor de o,k. Allemaal superbedankt en ik kan niet wachten om dit allemaal aan de kinderen daar te geven. Zo super dat de allerkleinsten hier hun lievelingsknuffel weggeven voor hun leeftijdsgenootjes in een land wat ver bij hun weg staat.
Morgen dus vertrekdag en met een beetje mazzel zie ik onze kinderen ook nog even. Remko komt thuis vanuit Zuid-Korea waar hij 3 weken voor z`n werk is geweest en Heleen staat `m op te wachten. Sander en Fenna, die nu in Amsterdam wonen komen uitzwaaien. En Nico is er ook bij, de familie compleet voor vertrek.
Vind het spannend, heb er heel veel zin in en hoop jullie via m`n weblog mee te nemennaar een andere wereld.
Liefs Hanneke