Na vier jaar zitten we weer in de ambulance richting noorden.Er lijkt geen tijd tussen te zitten. Dezelfde ambulance en driver, alleen een andere fysiotherapeut. De stoffige hobbelige zanderige wegen ...het prachtige heuvelachtige landschap,...de vuilnis die overal verspreid ligt. De koeien die de weg blokkeren,...de waterdragende vrouwen met hun gekleurde doeken...baby's op de rug De zon die altijd schijnt.........Afrika......

We hebben verschillende stops ... Malindi..Kilifi...Vitengeni...Ngomeni..Gongoni....Marafa...Adu...en zoveel meer dorpen. Als we aan komen rijden zitten de mensen al hoopvol op ons te wachten. Groot is de teleurstelling als blijkt dat we geen voedsel bij ons hebben. Er is honger...wij wisten het niet....Een man met ingevallen wangen wijst naar z'n mond...pllease help us.....Al maanden geen drup regen, de maisvelden staan er droog bij. Ik herinner me nog de vuurtjes aan de kant van de weg waarop de mais geroosterd werd. Nu niets...helemaal niets . En de heetste maanden moeten nog komen. Een dorp verderop kopen we meel voor 24 gezinnen.... Ook hier moet je voorzichtig mee zijn....alles gaat via de dorpsoudste...mensen die wat krijgen worden anders inelkaar geslagen.Wat kan/moet je doen?

We schrijven de kinderen in die geopereerd kunnen worden .Maar de afstand is groot naar Mombasa . Ons transportfonds helpt....maar wat als je alleen maar honger hebt.

Gelukkig wordt er ook veel gelachen onderweg...we nemen veel kinderen, moeders mee en zitten dan opgepropt achterin in ambulance. Een grote geestelijk gehandicapte jongen schreeuwt de hele tijd dat hij meegaat in de ambu naar Gongoni. Pakt onze gezichten steeds beet..zo blij .Weigert dan ook pertinent op plaats van bestemming de auto uit te gaan. Er moet een sterke broer komen om hem eruit te tillen.

Machteloosheid overheerst deze eerste weelk met de mobil clinic...

Foto's volgen later....

Wij gaan nu barbecuen... hoe dubbel kan het zijn.

Warme groet ,Hanneke