Lieve allemaal,

De week begon weer ver van de bewoonde wereld, dwars door het oerwoud over hobbelige zanderige paden om de gehandicapte kinderen op te zoeken. En ook hier weer stervende kinderen ,zoveel ondervoeding , het uitzichtloze en soms de hoop in de ogen bij het zien van een paar mzungo`s.

Zo ook een jonge vrouw met een kindje van ongeveer een half jaar jong aan de borst. De healthworkers die met haar mee gekomen waren vroegen aan ons : waarom blijft de baby maar huilen??! Ja omdat hij gewoon honger heeft en de moeder door alle stress geen voeding meer heeft .Anneke geeft haar 1000ksh om eten voor haar en het kindje te kopen, een godsgeschenk ..Ja wat kun je/moet je doen…?!

Geslapen in een ``duur` `hotel koste ons omgerekend bijna 5 euro per nacht, maar wat kan `t schelen toch maar gedaan. ``Gedineerd`` in het plaatselijke restaurant van Maria Kani waar veel truckdrivers komen. Een hele happening dat er twee blanke vrouwen waren. Man, we gaan al denken dat we twee beroemdheden zijn. Ze rennen de hele weg af om een glimp van ons op te vangen. Gekscherend zei ik nog: we missen alleen de paparazzi nog ..maar nee hoor ze komen uit onverwachte hoek foto`s maken met hun mobiele telefoontjes. We denken er dan ook aan om de rest van de tijd gesluierd door `t land te gaan.

Zoveel tegenstellingen, de toeristen en rijke Kenianen in de dure hotels met zoveel eten en vlak daarnaast de struggle van overleven. Kan er nooit aan wennen . Maar wat een bijzondere mensen mogen wij ontmoeten zo ook dr. Reza.

Dr. Reza is een gynaecoloog en Masaai man. Wij mogen de hele dag meelopen op de operatiekamer(o.k.) Een hele bijzondere ervaring met vol respect voor dr. Reza. De hele dag enthousiast vrolijk, ontzettend lief voor z`n patiënten ,opereert hij de mensen met apparatuur wat er zomaar mee op houd omdat er geen goede stroomvoorziening is, naalden breken zomaar af, de o.k. schorten kunnen niet dichtgeknoopt worden omdat er geen koortjes aan zitten,de lampen werken maar voor de helft. De narcotiseur loopt halverwege de gang op om z`n mobiele telefoon te beantwoorden, intussen loopt het infuus leeg, dus wij nemen automatisch zijn taak maar over. De fan staat aan en de ramen staan open en de tuinman werpt een blik naar binnen. Intussen loopt ook het andere personeel weg en krijgen wij het werk van de omloopassistenten te doen. De gazen liggen op de grond, het bloed druipt van het plastic af waar de patient op ligt en de radio galmt een lied van ABBA waarop de heupen van dr. Reza los komen. We hebben 4 sectio`s (keizersnede) gedaan. Er stond maar één gepland, één uterus vol met myomen die gespaard moet blijven omdat de vrouw al 38 jaar is en nog geen kinderen heeft. Bijna een onbegonnen klus maar gelukt, of deze vrouw ooit zwanger zal raken..? Een volgende uterus zo groot als een voetbal mag er gelukkig uit. Ook een gezwel bij de urethra w.s ten gevolge van gonorroe , wordt verwijdert. De tafel waarop patiënte ligt valt bijna om als dr. Reza de baarmoeder eruit wil trekken..het lijkt wel of we in een film terecht zijn gekomen…gelukkig blijkt dr. Reza wel een heel kundig arts te zijn.

De mensen hier zijn sterk. Bij een keizersnede word het kindje uit de baarmoeder gehaald en gelijk meegenomen door een verpleegkundige, pas later op de gang hoort de vrouw van ons wat ze gebaard heeft. De mannen zijn gewoon aan het werk. Hoezo roze /blauwe wolkjes bij een nieuw leven?? Het H.I.V. kindje, dat na een losgelaten placenta, vervroegd geboren wordt, mag ik opvangen. Het personeel is weg en de dr. heeft de incisie al gezet. Het hoofdje is al te voorschijn en snel grijp ik een doek van een tafeltje af om het kindje op te vangen. Bijzonder… zo`n klein mensje…samen zuigen we het vocht weg en klemmen de navelstreng af. Ben blij en verdrietig tegelijk. Eén kindje heeft `t w.s. niet gehaald..één van de vele.

En zo worden onze dagen gevuld. In het weekend even een break aan `t strand waar we dan ook volop van genieten. Zijn nu net terug van alweer Bushcamp. Nu vlakbij Malindi een prachtig mooie kustplaats waar A.P.D.K een aantal workshops gegeven heeft aan de healthworkers in de dorpen.

Maandag vertrekken we weer voor een hele week in de bush, hoop dat we wat kunnen betekenen voor de vele kinderen daar.

Dikke kus,

Hanneke