Transportfonds Kenia

Mobil clinic

Na vier jaar zitten we weer in de ambulance richting noorden.Er lijkt geen tijd tussen te zitten. Dezelfde ambulance en driver, alleen een andere fysiotherapeut. De stoffige hobbelige zanderige wegen ...het prachtige heuvelachtige landschap,...de vuilnis die overal verspreid ligt. De koeien die de weg blokkeren,...de waterdragende vrouwen met hun gekleurde doeken...baby's op de rug De zon die altijd schijnt.........Afrika......

We hebben verschillende stops ... Malindi..Kilifi...Vitengeni...Ngomeni..Gongoni....Marafa...Adu...en zoveel meer dorpen. Als we aan komen rijden zitten de mensen al hoopvol op ons te wachten. Groot is de teleurstelling als blijkt dat we geen voedsel bij ons hebben. Er is honger...wij wisten het niet....Een man met ingevallen wangen wijst naar z'n mond...pllease help us.....Al maanden geen drup regen, de maisvelden staan er droog bij. Ik herinner me nog de vuurtjes aan de kant van de weg waarop de mais geroosterd werd. Nu niets...helemaal niets . En de heetste maanden moeten nog komen. Een dorp verderop kopen we meel voor 24 gezinnen.... Ook hier moet je voorzichtig mee zijn....alles gaat via de dorpsoudste...mensen die wat krijgen worden anders inelkaar geslagen.Wat kan/moet je doen?

We schrijven de kinderen in die geopereerd kunnen worden .Maar de afstand is groot naar Mombasa . Ons transportfonds helpt....maar wat als je alleen maar honger hebt.

Gelukkig wordt er ook veel gelachen onderweg...we nemen veel kinderen, moeders mee en zitten dan opgepropt achterin in ambulance. Een grote geestelijk gehandicapte jongen schreeuwt de hele tijd dat hij meegaat in de ambu naar Gongoni. Pakt onze gezichten steeds beet..zo blij .Weigert dan ook pertinent op plaats van bestemming de auto uit te gaan. Er moet een sterke broer komen om hem eruit te tillen.

Machteloosheid overheerst deze eerste weelk met de mobil clinic...

Foto's volgen later....

Wij gaan nu barbecuen... hoe dubbel kan het zijn.

Warme groet ,Hanneke

Back to Africa!

Hallo allemaal,

In oktober vertrek ik weer samen met Anneke naar Mombasa.Wij gaan mee de bush in met de ambulance van de mobil clinic van A.P.D.K .om de gehandicapte kinderen op te zoeken en de mogelijkheid te geven voor een operatie.

Even een update:

A.P.D.K.(Association Physical Disabled Kenia) is gespecialiseerd in orthopedische en neurologische operaties bij kinderen tot 18 jaar. Veel voorkomende orthopedische afwijkingen zijn bowlegs, clubfeet(klapvoet), brozen bones, klompvoet en knocked knees(X-knieén). De neurologische operaties betreffen vooral het plaatsen/deblokkeren van shunts bij hydrocephalus(waterhoofd) en dichten van spina bifida(open rug).De operatie's worden via sponsorgelden betaald en zijn voor de veelal arme ouders gratis.Eenvoudige operaties worden in Mombasa gedaan, de grotere en alle neurologische operaties in hospital van Kijabe ten noorden van Nairobi, ongeveer 500 km van Mombasa.

In de herfst/winter van 2010 en 2011 werkten wij 2x3 maanden mee op de mobil clinic en constateerden steeds hetzelfde probleem. De operatie is gratis maar de transportkosten van en naar het ziekenhuis moeten de ouders zelf betalen.
Met een inkomen van 0-1 euro per dag zijn dit onoverkomelijke bedragen.Gevolg is dat deze kinderen geen kans krijgen en hun levenlang met een handicap leven die vaak eenvoudig op te lossen is.

Daarom hebben wij het transportfonds opgericht. Elke eurocent wordt gebruikt voor het vervoer van en naar het ziekenhuis.

De bodem is in zicht en daarom hopen wij dat jullie bereid zijn om deze kinderen een kans in het leven te geven. Alle kleine beetjes helpen.Het geld kan gestort worden op:

NL 25 ABNA0510260462 t.n.v.A.P.D.K Mombasa.

Namens de kinderen in de bush alvast bedankt!

Wij gaan er weer voor, heel veel zin, kijk ernaar uit om iedereen terug te zien!!

Groetjes hanneke

Thuis!

Lieve allemaal,

Anderhalve dag later dan gepland weer thuis in Sneek. De terugreis ging met hindernissen. Vanuit Mombasa gevlogen naar Nairobi waar we om half één `s nachts richting Zurich zouden vliegen. Maar helaas geen vliegtuig te bekennen, het was op de airport stil en de incheckbali was gesloten.Ja, daar sta je dan midden in de nacht met je rugtas en koffer. De volgende vlucht was pas 24 uur later. In een taxi gestapt op zoek naar een slaapplek in de stad Niarobi die bekend staat als niet veilig voor ons blanken, mzungo`s.Het maakte ons niet uit waar..als het maar veilig was.Nou dat viel nog niet mee. Er was een conferentie in de stad en alle hotels waren vol. Er werd veel heen en weer gebeld tussen de taxichauffeur en iemand van de airport en intussen zaten wij in de taxi downtown in Nairobi waar de straten uitgestorven zijn op enkele louche figuren na. Af en toe reden we naar een andere plek om te wachten in het licht van de straatlampen. We voelden de spanning in ons lijf en doken weg in de auto, zodat ze niet konden zien dat er mzungo`s in de auto zaten. De paspoorten en creditkaart haalden we uit onze rugtas en stopten dat in ons ondergoed.De taxichauffeur, die net voor `t eerst vader was geworden, verbrak de spanning door te zeggen dat als het niet zou lukken hij ons mee zou nemen naar zijn huis. Hij wist alleen niet hoe hij het moest uitleggen aan z`n vrouw, die in het ziekenhuis lag na de keizersnede, dat hij zomaar twee vrouwen in de bedroom had. Op een gegeven moment komt er een auto langszij en het raampje gaat open: Follow me, zegt de bestuurder. Onze taxichauffeur rijdt achter hem aan en Ann en ik kijken goed door de raampjes waar we heen vervoerd worden. Gelukkig stopten we bij een hotel met bewakers. Binnen gekomen bleek dat ze een kamer voor ons hadden maar we moesten cash betalen.(iedereen moet meeprofiteren van de gestrande mzungo`s) Ja, dat hadden we natuurlijk niet! met de twee mannen de taxi weer in en naarde pinautomaat gereden. Kan je je het voorstellen....midden in de nacht pinnen in de stad Nairobi??!! Ook daar een bewaker met eengrote zwarte bivakmuts op en wapenstok en geweer in de hand. Met de mannen achter ons dachten we in Godsnaam dan maar pinnen. Helaas de pinautomaten keerden geen geld aanons uit. Ze geloofden ons niet en met de man over ons schouder mee kijkend nog es geprobeerd. Niet dus! Probleem.....hebben jullie ook euro`s vroeg hij. Ja die hebben we en dankzij Ann hadden we genoeg voor ons tweeën pfffff gelukkig. Weer in de taxi gestapt en naar een casino gereden waar de euro`s omgewisseld moesten worden voor Keniaanse shillings, ook gelukt en toen terug naar `t hotel.

Met de lift naar de eerste verdieping, Ann room 110 en ik room 109, we mochten niet met twee vrouwen op één kamer slapen. De deur wordt opengemaakt en wauw...wat een luxe suite. Krijg accuut de slappe lach van alle spanning en opluchting. Inmiddels was het drie uur `s nachts. Met zoveel adrenaline in je lijf werd slapen natuurlijk niets eerst en heb ik roomservice gebeld. Het duurde even want de nachtboy lag lekker te pitten. Maar gelukt, een hele fles wijn en speciaal voor ons vers gebrande pinda`s op een schaaltje. daar zaten we dan wat een contrast met onze bushkamp- nachten.

De volgende ochtend gelopen door de straten van Nairobi, wat een verschil met Mombasa. De aangename temperatuur en geen stank van vuilnis.Even op een bankje gezeten in een park met heel veel zwervers, even maar, want je moet de goden niet verzoeken .

`s Nachts naar Zurich gevlogen waar we de aansluiting met Amsterdam misten. Na 5 uren wachten eindelijk in het vliegtuig naar Amsterdam. Thuis, koud regen, storm, grijze donkere lucht, maar het voelde als een kleurrijke warme deken om heen..zo welkom. De kinderen, familie, vrienden die er waren en zijn, bloemen kaartjes mailtjes....veilig thuis!

Nu nog de balans opmaken van drie maanden Bushcamp en plannen maken voor de toekomst. Maar eerst hoop ik iedereen weer te zien.

Alvast gezellige feestdagen en een gezond, warm , gelukkig 2012

Liefs Hanneke

Heb ik weer..

Lieve allemaal,

Op de valreep nog even een niet fijne ervaring. Al die tijd heb ik me super veilig gevoeld hier in Kenia. We hebben op de lokale markten boodschappen gedaan,in Mombasa stad rond gelopen, `s nachts in allerlei hostels geslapen op plekken waar helemaal geen elektriciteit is en waar de deur van je kamer met een roestig schuifje zgn. op slot kan, van de ene matatu in de andere gestapt, op onbekende paden gelopen met overstekende slangen op zoek naar de hoofdweg.....en nu gaan we één dag weg met een auto en gaat `t mis. We gaan diesel tanken en zomaar vanuit het niets grijpt er een hand rondom mijn hals en kijken een paar verwilderde ogen mij aan. Dit is mis schiet het door me heen en in een reflex probeer ik z`n hand weg te krijgen. M`n ketting knapt en z`n nagels schuren m`n huid open...en weg is hij. Opgelucht haal ik adem en besef dat dit ook anders had kunnen aflopen. Ja m`n kettinkje ben ik kwijt, heb ik zo`n 20 jaar om gehad,maar verder is alles oké. Zo zie je maar dat je altijd alert moet blijven!!

Screeningday was druk, een feest omde kinderen terug te zien die we in de bush opgespoord hebben en die nu te horen krijgen wat er gedaan kan worden . De artsen die uit Nairobi zijn komen overvliegen nemen alle tijd voor ieder kind en er worden gelijk afspraken gemaakt. We zien ook kinderen waarvan de ouders eerst niet mee wilden werken, maar die we toch hebben kunnen overhalen. Top!

En nu..............vakantie. We hebben geen plannen, gewoon rust...Zijn gisteren naar Sheriane beach geweest. Het was even doorzetten, in de matatu richting Kilifi in de verzengende hitte,uitstappen en een uur lopen op zoek naar het strand. Via prikkeldraad op `t strand gekomen en dan.. helemaal te gek. Palmbomen geven ons schaduw en voor de rest voel je je Robinson Crusoé. Geen toeristen, niets alleen de zee ,strand en een enkele visserman. De visserman, bijna tandeloos, heeft mooie schelpen voor ons. Later schilt hij een mango , want ja de dames moeten toch wat eten. De beheerder die inmiddels gewaarschuwd is haalt wat drinken en na alle drukte valt er een rust over me heen. In m`n eentje loop ik over het wad en niemand die me lastig komt vallen, een gouden plek hier.

Nog een paar dagen en dan vliegen weweer naar huis. Een hele ervaring rijker, ook teleurstellingen , frustraties en verdriet, maar bovenal alle positieve resultaten met de kinderen, de kinderen die we terugzien na o.k of therapie en nu verder kunnen, en het zijn er veel, heel veel mede dankzij het transportfonds. Dank aan alle sponsors namens alle kinderen die dankzij jullie een kans hebben gekregen en krijgen!!

Warme groet Hanna (mijn naam hier in Kenia)

Stoer dapper mens, geknakt

Lieve allemaal,

Het is vreemd om vandaag niet met de ambulance te vertrekken. Na negen weken Bushcamp mogen we nu genieten van een weekje vakantie. Morgen nog een drukke dag in Port Rietz: Screeningdag. De standaardgevallen zoals klompvoeten, bowlegs , hydrocephalus etc. kunnen we plannen voor o.k maar de meer ingewikkelde afwijkingen en/ of verminkingen na slangenbeten of brandwonden worden de kinderen eerst gescreend. De artsen vliegen over vanuit Nairobi en zien deze dag honderden kinderen met de meest uiteenlopende afwijkingen. Ook voor hen altijd weer een uitdaging. En dan maar hopen dat de ouders mee willen werken. Ben benieuwd, in ieder geval fijn dat we veel kinderen terug zien, altijd een feestje.

Als ik terug kijk naar de afgelopen 9 weken Bushcamp weet ik dat we veel gezien hebben en veel hebben kunnen doen. Inmiddels staan er alweer 55 kinderen op de lijst van het transportfonds en dat is helemaal geweldig. Al die kinderen die al jaren hopen en geduldig wachten om geholpen te worden en waar het struikelblok het geld voor de reis naar het hospital is. Nee gelukkig niet meer is , maar was! Dankzij jullie sponsorgeld!! Hoop dat er nog voldoende binnen komt om ze allemaal een nieuwe kans te geven.

Het verhaal van Rehema laat me ook niet los. Weet je nog , die stoere ,dappere mooie jonge vrouw op haar driewieler van A.P.D.K. Verlamd na polio, woont eenzaam bij haar moeder in een hutje en die aan ons vroeg; Kom je alleen maar naar me kijken ,of ga je wat voor me doen?! Haar wens was een naaimachine , zodat ze iets kan doen en daarmee ook nog een beetje geld mee kan verdienen. Nu hadden wij besloten om ons alleen met de kinderen bezig te houden, omdat je zoveel verzoeken krijgt en het dan niet meer te overzien is. Maar we besloten om een uitzondering te maken en zoals je in een vorig stukje kan lezen hebben we een naaimachine gekocht, lappen en naaigerei. Zij wist van niets , hadden ook niets verteld en wilden haar er mee verrassen. Als we aankomen op de afgesproken verzamelplek van de Mobil Clinic dan is ze er niet. We proberen haar te bellen , maar we krijgen geen contact. We proberen op een andere plek te bellen, misschien dat daar beter bereik is, maar helaas geen gehoor. We wachten een tijdje, maar helaas geen driewieler met Rehema. De naaimachine mee terug nemen is geen optie. Gelukkig weet de teacher van de school waar ze woont. Hij moet even wat regelen en stapt dan in de ambulance om ons de weg te wijzen.We rijden over smalle paadjes en af en toe is er gewoon geen weg , voor onze chauffeur is het moeilijk manoeuvreren. Op een gegeven moment stopt hij en zegt dat we lopend verder moeten de heuvel op. Oké, maar de naaimachine is loodzwaar en het is bloedheet. Ook voor de heren is dit te zwaar, dus vervolgen we spannend onze weg in de ambulance. En dan zien we voor ons drie kleine hutjes en aan de zijkant van de middelste hut staat de driewieler van Rehema. Haar moeder staat te kijken, blij verbaasd als de ambulance plotseling voor haar staat. Maar waar is Rehema? En dan zien we haar, vanachter de hut komt kruipend een klein zielig hoopje te voorschijn. Jeetje, `k schrik me rot..is dit die trotse, stoere vrouw?? Ze is ziek, heeft koorts en wanneer ik haar omarm voel ik haar helemaal beven. Ze heeft geen geld voor medicijnen en ze kan niet naar de dokter want haar fiets is stuk en dan nog zou ze de kracht er niet voor hebben! Maar haar ogen beginnen te glinsteren als ze ons ziet . Lieve Rehema, ik hoop dat je de moed vindt om door te gaan .Misschien geeft de naaimachine een beetje hoop en kun je wat geld verdienen voor je moeder en dochter die bij je zus woont. Geld voor de fiets en medicijnen laat ik bij je achter, op `t moment kan ik niet meer doen, want we moeten verder. Er wachten ook deze dag weer vele kinderen en moeders op ons...............Weet je , het zou me niet meer verbazen als de driewieler straks een andere eigenaar krijgt.

Morgen Screeningdag, misschien daarna nog een laatste bericht je..................................... ....... wij gaan nog even genieten van de rust, vrije tijd, de zon en zee .

Warme groet Hanneke

Nog 1 week bushcamp te gaan

Lieve allemaal,

Acht weken Bushcamp achter de rug, nog 1 te gaan. Afgelopen twee weken de omgeving van Kaloleni, Mariakani. Taru, Bamba, Kilifi ,Ganze gedaan. Zoveel verhalen, zoveel te vertellen.Dit keer een impressie d.m.v de foto`s.

Warme groet Hanneke

Southcoast bushcamp

Lieve allemaal,

Het is vroeg in de ochtend en we zijn met de ambulance op pad naar ver afgelegen dorpen om de kinderen te bezoeken. We hebben een druk schema en er gaat geen dag voorbij of er gebeurt wel weer iets waardoor we overal te laat aankomen . Vaak blijven de mensen geduldig uren wachten, anderen gaan naar huis en komen de volgende maand terug. De dauw hangt nog tussen de heuvels en de zon probeert er doorheen te komen, het is overal groen na de vele regen. De dagen zijn heet en het stof van het rode pad zit tot diep in onze poriën. We komen bij de school aan en zien bij de ingang overal vertrapte planten en bomen. De teacher komt ons tegemoet en verteld ons dat de helft van de kinderen maar op school zijn. De ouders houden hun kinderen thuis uit angst voor de olifanten. Een aantal dagen geleden is er hier een leerkracht gedood door een olifant toen hij de kinderen wilde beschermen . De kinderen spelen buiten, wij geven ze een bal 1 voor de meisjes en 1 voor de jongens. Superblij zijn ze.

We zitten vlak bij de grens van Tanzania en de aarde wordt hier zwart en de natuur verandert in een weidse vlakte ,moerasachtige stukken natuur met veel riet en ja dan ........vast , de ambulance en zakt steeds verder in de modder . Wij eruit en we beginnen stenen en hout te verzamelen,maar wat we ook proberen het lijkt wel of de auto steeds verder wegzakt. Verderop zie ik een hut, loop er heen en zie een paar scheppen hangen. Ik vraag aan de mannen die daar zijn of ik die mag gebruiken en of ze met me meegaan want we hebben een klein probleempje. Ja hoor, ze begrijpen me en gaan mee. Met deze mankracht gelukkig uit de modder gekomen. Peter vertelde dat ze wel eens drie dagen vastgezeten hebben voordat er hulp kwam. Moet er niet aan denken, we hadden nog maar1 flesje water, ook niet handig. Natuurlijk zijn we nu veel te laat bij het volgende spreekuur, maar iedereen zit nog te wachten en langzaam aan wordt het al schemer en dan is het al snel aardenacht hier in de rimboe. We nemen twee verpleegkundigen mee die naar huis moeten en ja dan gebeurt het weer , we slippen en raken weer vast. De chauffeur, Ibrahim, gaat op blote voeten op onderzoek. We weten dat hier veel slangen zijn, hebben al veel patiënten met slangenbeten gehad,gelukkig heb ik een zaklamp in de rugtas en voor de rest zijn we muisstil want dit is niet leuk. Het is allemaal goed gekomen en later konden we erom lachen, maar we nemen nu altijd een voorraad water mee.

In het weekend gaan we naar de markt om kinderkleding te kopen en andere dingen die intussen op ons lijstje staan. Ook gaan we naar de supermarkt Nakumatt waar we nu bij de ingang gescand worden en de auto`s gecontroleerd worden met spiegels aan de onderkant. Er is dreiging van Al Shabaab. Het leger van Kenia is inmiddels ver doorgedrongen in Somalië en overal is nu extra bewaking. We zien twee bewakers met grote geweren boodschappen doen met een mandje, soms is het net of we in een film zitten.

Afgelopen week de South coast gedaan, daar zijn we 5 weken geleden ook geweest en het is fijn om iedereen terug te zien . We zien de resultaten, hebben voedselpakketten bij ons, kleding ,de ballen en we zien dat de mensen blij zijn met alle support die we hun geven met dank aan onze sponsors. We zijn een goed team samen met de fysiotherapeut en special teachers en we merken dat we gezamenlijk meer kunnen bereiken. We hebben met zo`n groot team in ieder geval de aandacht. Intussen worden er nog op ons verzoek posters gemaakt waar duidelijk opstaat wat A.P.D.K allemaal doet, zodat we hopelijk nog meer kinderen kunnen bereiken.

En weet je nog die foto van Rema, het zwaar gehandicapt jongetje, dat we vonden? Kruipend over de grond, uitgehongerd, naakt en met doodse ogen. Samen met de grootvader hebben we toen voedsel etc gekocht en de familie duidelijk gemaakt dat dit ook een kind is en wat het gewoon verdiend om goed verzorgd te worden. We komen terug hebben we toen gezegd........en we zijn er... en er ligt een stralend kind met brede glimlach , bolle wangen en de familie staat er trots om heen. Ongelooflijk dat dit dezelfde Rema is. God wat maakt dit kind mij gelukkig.! Ook zo mooi om te zien dat ook de familie blij is en kunnen genieten van dit prachtige kind. Zie de foto`s maar ...We geven opnieuw voedselpakketten en kleding en natuurlijk een bal voor de rest van de familie..feest..

Kun je je het voor stellen ... Op een gegeven moment zijn we bij een familie die ook helemaal niets hebben. We geven ze een bal en terwijl Peter met de patient bezig is, gewoon langs de kant van de weg, ga ik wat spelen met de kinderen. Vader die in het veld werkt ziet dit en komt aanrennen en voordat je het weet sta ik met hem te volleyballenmidden in de rimboe.Die blijdschap,stralende jongensogenmet zoiets simpels dat zijn de mooie herinneringen.

Dr Kalimbo gaat met ons mee. 80 jaar. Zijn grootvader had 21 vrouwen waarbij hij bij iedere vrouw minstens 7 kinderen had. Hij heeft een grote familie dus. We lezen net in de krant dat de meeste Afrikaanse landen vooruitgang boeken terwijl Kenia wegzakt.Ja wat wil je met al die kin deren.Dr Kalimbo, een wijze man waar iedereen veel respect voor heeft. De mensen luisteren naar hem en dat kan helpen om de ouders te overtuigen om hun kinderen te laten opereren wanneer dit nodig is. We lopen met hem dwars door de maisvelden om de gezinnen te bezoeken die hun kinderen thuis houden. Soms treffen we alleen de kinderen aan in het kippenhok om verderop de ouders in het land aan het werk te zien. Het lukt om weer twee kinderen naar het ziekenhuis te krijgen (zonder het transportfonds was dit niet mogelijk geweest).

Onderweg worden we tegengehouden. Er is een ongeluk gebeurt. Een piki piki(motorrijder) is door een truck overreden. De man moet met spoed naar een ziekenhuis, we leggen hem op een brancard in de ambulance en rijden met loeiende sirene naar het dichtstbijzijnde hospital. Even zijn we bang voor inwendige bloedingen, maar gelukkig krijgen we hem nog bij kennis in het ziekenhuis, leveren hem daar af en gaan zelf weer met spoed naar ons volgende spreekuur.

Het zijn maar enkele stukjes uit m`n dagboek, soms zulke bijzondere dingen als we na een lange dag terugrijden, bijna donker, doodmoe van de dag ,alleen een paar bonen gegeten en dan olifanten langs de kant van de weg. Ann en ik zijn helemaal uitgelaten en hangen met onze hoofden uit de ramen van de ambulance wauw we kunnen ze bijna aanraken. Even beseffen we ook weer wat voor schade en verdriet ze kunnen aan richten, maar het blijft bijzonder. De vier mannen in de autoworden blijvan ons enthousiasme en gunnen ons de tijd om hier van te genieten.

Nog drie weken Bushcamp te gaan, de tijd gaat snel, daarna een week afronden en balans op maken. Dankjulliewel voor de lieve mails en berichtjes en support voor ons transportfonds. Met z`n allen maken we het mogelijk om een kind naar het ziekenhuis te krijgen om daar geopereerd te worden en een betere kans te geven voor de toekomst. Voor ons onvoorstelbaar maar hier bittere realiteit!!!

Lieve groet Hanneke