Negen dagen regen

Lieve allemaal,

Negen dagen regen ,met bakken kwam het uit de hemel vallen, totaal grijze lucht in het meestal zonnige Kenia. Ook voor de locals was dit extreem weer ,aan de ene kant geweldig voor de mensen en vee in de droogtegebieden, maar ook hier de overlast van teveel. De zanderige wegen veranderden in stromende modderpoelen waar we herhaaldelijk in de slip raakten. We hebben dan ook een aantal dagen maar een paar kinderen kunnen bezoeken want verder de bush in was te gevaarlijk. Auto`s en bussen gleden van de weg af en een matatu werd meegesleurd door het water. Voor de mensen die hier wonen erg zwaar, De hutten zijn doornat, het dak voor zover dit nog niet ingestort is door het gewicht van al het hemelwater lekt als een gieter. De kinderen hebben plezier, maar omaatje ligt rillend van de kou, verkleumd en doornat op een paar plankjes en kijkt ons al hoestend verdrietig aan. Haar dochter probeert een vuurtje te maken in de hoek van haar hut....Dit beeld blijft me bij als we in de stromende regen op het strand lopen, ons eerste weekend van de vakantie, wat een rijk mens ben ik!

De maandag hebben we goed besteed. `s Middags samen met Angela van de workshop Bombolulu de stad ingegaan op zoek naar een naaimachine voor Sahema. Zij is een verlamde vrouw(na polio)die bij haar familie in afgelegen dorpje woont. Ze heeft helemaal niets. Toen we haar tegen kwamen op haar aangepaste fiets die ze van A.P.D.K gekregen heeft vroeg ze ons: 'komen jullie alleen maar kijken en ben je dan weer weg of kom je ook nog wat doen?!' Een gehandicapte vrouw met gelukkig nog power in haar lijf. Zij raakte ons en hoewel we hier hoofdzakelijk voor de kinderen zijn hebben we besloten om haar te helpen een start te maken met een klein bedrijfje. Dus...een naaimachine gekocht, makkelijker gezegd dan gedaan. Een smal kioskje midden in de drukke straat verkoopt ze, nieuw uit de doos, maar moet nog wel handklaar gemaakt worden. Pff ...monteur erbij gehaald en met een veel te kleine schroevendraaier een schroef er proberen in te draaien . Vele schroeven, schroevendraaiers zweetdruppels en een uur later triomfantelijk aan ons laten zien dat het gelukt is. Inmiddels zijn we al een bezichtiging geworden en hopen we met de machine weg te kunnen. Helaas, de machine is ineens twee keer zo duur geworden. `K Loop al weg, altijd hetzelfde gezeur, hoor Ann boos worden is het ook zat, de baas komt aanlopen en zomaar ineens is de helft van de prijs er weer af. Gauw nog stoffen en andere benodigdheden op de markt gekocht en voldaan met de matatu naar huis, ook dat was een hele onderneming met alle spullen. Onszelf `s avonds verwend met een drankje en lekker eten...het is tenslotte vakantie!

Afgelopen dinsdag brak de zon door en zijn we te vinden op het strand waar we uren kunnen lopen , het tij is precies goed, prachtig zoals de zee zich terugtrekt en ons al het moois laat zien. Kleine visjes in de poeltjes, krabbetjes en vogels. Gisteren gezeild en gesnorkeld waar we zelfs een kleine krokodil hebben gezien op de bodem van de zee. Helemaal super, we doen weer genoeg energie op voor de volgende vijf weken Bushcamp, waar we alle spullen kunnen meenemen die we inmiddels gekocht en of meegenomen hebben.(alles dankzij onze sponsors)

En oh ja, de eerste weken zijn er alweer 42 nieuwe transportkinderen bijgekomen, we moeten zorgen dat er genoeg geld op de rekening staat, zodat niemand thuis hoeft te blijven. Mocht je nog wat willen storten, heel graag ....echt een paar tientjes hier maakt het mogelijk voor een kind om zonder handicap verder door het leven te gaan. Bijvoorbeeld ook voor het meisje op de foto met hazenlip, gelukkig nog geen 18 jaar zodat de operatie gratis is maar zelf al die jaren geen geld voor de bus om naar het ziekenhuis te gaan. Toen ze van ons hoorde dat ze het geld hier voor krijgt, dankzij sponsoring van het transportfonds kwam er een big smile en tranen in haar ogen. Nu hoeft ze zich strak niet meer te schamen en kan ze haar doek voor het gezicht weglaten. Daar doen we het voor en al die kinderen die weer mogen rennen en lachen en het gewoon verdienen om die zorg te krijgen. Wij genieten nog even ven een paar vrije dagen. Volgende week richting de Kilimanjaro,benieuwd wat we daar aantreffen.

Warme groet Hanneke

Op zoek naar water

Lieve allemaal,

Zomaar een dag, één van de vele en elke dag is hier weer bijzonder.

Onderweg naar de Kilibasberg komen ons honderden stieren tegemoet, langzaam sjokken ze het stoffige pad af op zoek naar water.

Er zit geen vlees meer aan hun botten en het vel hangt slap langs hun lijf .Deze streek is zo droog en er is al lange tijd geen drup regen gevallen.

Terwijl in Mombassastad de regen met bakken naar beneden valt en deze stad veranderd in een vieze stinkende vuilnisbelt waar de toeristen de bussen niet meer uitkomen

om souveniers te kopen vanwege de stank is het hier op het platteland kurkdroog.

Bij de school aangekomen staat de hoofdmeester al op ons te wachten, blij dat we op tijd zijn.De kinderen gaan om drie uur al naar huis om voor schemer in hun dorp te zijn(2-3 uren lopen). Dit voor hun veiligheid. Vorige week heeft een groep olifanten een dorp aangevallen en daarbij zijn een vader en moeder gedood en twee kinderen zwaar gewond. Ook de olifanten zijn op zoek.

Als we bij het volgende dorp komen moeten we eerst een touw los maken wat rondom het dorp gespannen is. Er hangen allemaal lappen aan gedrenkt in benzine. De geur hiervan moet de olifanten op afstand houden...hopen maar...

En intussen registeren we de kinderen die geopereerd kunnen worden, regelen we vervoer, bietsen we bij de dispensary's creme en lotion voor resp. ringworm en schurft, zorgen we voor medicijnen, anti-biotica,s vitamines, ijzer en voedsel, zien we weer de meest afschuwelijke omstandigheden van de soms zwaar gehandicapte kinderen en denken we na hoe/ en wat we verder kunnen doen. De foto's zeggen genoeg, 'k kan er niets anders van maken.Nog steeds is het zo dat je overal wordt bekeken, soms staan er wel honderden kinderen om je heen die dan door de teacher met een stok worden weggeslagen.

Ook zien we hoe er grote voedselpakketten uitgedeeld worden en er tankauto's met water gebracht worden, gelukkig maar. Met een kleine gift van 50 KSH (ongeveer 42 cent) maak je een familie al blij. Soms hebben ze alles moeten verkopen, kippen geiten en hebben ze nu letterlijk niets meer.

Nog één weekje en dan hebben we een week vakantie. Ons plan was om naar Lamu te gaan, maar nu de Somaliers daar twee blanke vrouwen hebben ontvoerd hebben we dat maar gecancelled. We zien wel.

We hebben afgelopen donderdag de verjaardag van Sander gevierd in de kroeg, wel iets anders dan thuis. Hier staat de televisie aan, kun je elkaar niet verstaan zo hard staat het geluid en iedereen kijkt er naar....ja gezellig is anders. Hetzelfde als je hier gaat eten...het wordt erin gepropt en zodra het binnen is loopt men van tafel weg.

Zondag vieren we de verjaardag van Remko.....

Weet je eigenlijk is er zoveel te vertellen en te schrijven, het is veel, erg veel....

Vanochtend op weg naar `t internetcafe, waar nu m`n laptop gemaakt wordt, kijk je alweer je ogen uit. Het is druk in de stad, luid toeterend vind de matato zijn weg en het ziet letterlijk zwart van de mensen. Overal drukte, veel bedelaars, volwassen gehandicapten die met slippers om hun handen zich voortbewegen over de kapotte straten vol met plassen en vuil. Soms zien we de mensen languit liggen om eventuele etenresten te verorberen.

Zo anders deze drukte in de stad van lawaai en stank, zo anders gedurende de bushcampweek. Daar de uitgestrekte stilte. De mensen schrikken van het lawaai van de ambulance, rennen zelfs een stukje mee.

Daar ook de verslagenheid en de soms uitdrukloze, lege blik van de uitgehongerde kinderen.

Zo onverstelbaar dat je maar een paar kilometer hoeft te rijden om nog eens in een andere wereld te belanden.

Zo denk ik aan de afgelopen week:

-waar het meisje dat moeilijk loopt mee rijdt in de ambulance en elke keer als ze bijna in slaap valt klappen in het gezicht krijgt van haar moeder. Met angstige ogen kijkt ze om haar heen en dikke tranen blijven over haar wangen rollen.

-de verslagenheid en holle ogen van de kinderen in het droge gebied, zelfs een ballon tovert geen glimlach, ze sjokken gelaten terug naar huis.

-het vlees wat buiten ligt in de stad en de raven er op af komen, stukken eraf scheuren het lijkt zo gewoon

-de dorre zanderige woestijn waar we door heen crossen, zelfs de cactussen hangen er slap bij

-zo blij een fam. is met 5o KSH (42 cent) en een stukje zeep, hiervan kunnen ze water en wat te eten voor kopen.

-het jochie in het grote ziekenhuisbed, gevallen uit een palmboom samen met z`n vriendje rug gebroken en z`n armen, voor z`n leven verlamd...................vreselijk in dit land!

-zoveel misvormingen...kiloid...brandwonden..vergroeiingen...slangebeten enz.

-half weggegeten vingers door geestelijke gehandicapten, de mensen laten het gebeuren..

-zoveel gehandicapten t.g.v. malaria...nog steeds!

-ja en soms denk je wel, waar moet je beginnen wat kan ik doen............

Gelukkig maken de kleine dingen die je kan doen het de3 moeite waard om steeds weer op pad te gaan.

Hebben gelukkig ook veel plezier met onze collega`s, en zien ook het resultaat van al hun inspanningen.

Allemaal een fijn weekend.

Warme Groet Hanneke

Liefs Hanneke

een harde gil.....

Lieve allemaal,

Een harde gil...........het is aardenacht , zeven uur s`avonds,in de verre omtrek geen elektriciteit en met m`n lamp op m`n voorhoofd probeer ik precies in het gat te mikken van het ``toilet`` Sorry, sorry roept Ann : het was een rat! Oh gelukkig denk ik en besef hoe snel je kan omschakelen naar het leven hier in de bush.

Vanavond een prachtige zonsondergang gezien en onder een inktzwarte hemel met miljoenen sterren naar ons nachtverblijf gelopen. We zijn twee dagen onderweg en al zoveel gezien. Er is weinig verandert sedert vorig jaar alleen zien we helaas veel meer ondervoede kinderen, lijken de mensen nog magerder en herkennen we de kleding die ze aan hebben, nog vuiler en met meer gaten erin. Maar ....altijd weer die blije gezichten als ze ons zien.

Er is water-en voedseltekort, op de scholen waar de kinderen anders een maaltijd kijgen is de keuken nu buiten gebruik. De kinderen die op de wachtlijst staan voor operatie worden teruggestuurd i.v.m laag hb, schurft of ringworm en ondervoeding. Zij moeten eerst behandeld worden maar wat.. als er geen water is om je te wassen, geen eten, geen medicijnen..en je woont met 5 vrouwen en 20 kinderen en de 21^ste op komst in de rimboe ver van de bewoonde wereld. Het jochie dat we hier zien met een klompvoet heeft hier ook niet om gevraagd en dus zorgen we ervoor dat er medicijnen komen tegen de ringworm, zodat hij geopereerd kan worden en in ieder geval weer beter kan lopen en rennen .

Het is goed dat we nu twee keer de hele route meegaan( 2 x 5 weken). We maken elke dag een lijst om te zien wat er het meest nodig is zoals voedsel/kleding/medicijnen/zeep/rolstoel/aangepaste stoeltjes etc. De tweede ronde nemen we dit allemaal mee. We zullen de weekenden gebruiken om deze inkopen te doen. Ook de voetballen ( 40 stuks) die ik meegekregen heb kunnen we dan eerlijk verdelen.

Zoveel gezien en gedaan deze week.. ...weet soms niet wat wel en niet te vertellen. Niet iedereen zit te wachten op een hoop ellende. Maar het is de realiteit. De foto's zeggen genoeg.

Onderweg over zanderige hobbelige wegen ,waar we af en toe lijken weg te glijden komen we aan bij een aantal hutjes ver in de bush . De kinderen zien er redelijk verzorgd uit. Op de grond in het stof ligt een halfnaakt, sterk vermagerd, vervuild spastisch jongetje me met grote ogen aan te kijken. M`n hart breekt, alweer wordt hier de zwakste aan z`n lot overgelaten. Wat kan/moet je doen? We hebben bonen/rijst/zout/suiker/waspoeder/zeep/melk enz. gekocht en aan de grootvader gevraagd of hij ook a.u.b voor dit kleinkind wil zorgen.

Zo zijn we o.a op een boarding school voor gehandicapte kinderen(120 kinderen), 11 onderwijzers en enkele huismoeders die voor deze kinderen zorgen dag en nacht. Het is of je honderd jaar in de tijd terug gaat. De meest zwaar gehandicapte kinderen zijn sterk vervuild en liggen op een grote mat in een ruimte. Er is 1 grote gangmaker waar de andere kinderen ook erg om moeten lachen en enkele ook heel bang voor zijn wat ik kan begrijpen, even lette ik niet op en word bepaald niet zachtzinnig in m`n bil geknepen. Veel kinderen hebben epileptische aanvallen en het valt voor de staf niet mee om voor al deze kinderen te zorgen. Verderop komen we op een boardingschool die gesponsord word door zowel Nederlanders al s Duitsers. En gelijk al een groot verschil . Meer personeel, alles ziet er verzorgd uit, de kinderen hebben hun eigen plekje.

We zien deze week al tien kinderen die dankzij ons transportfonds geholpen kunnen worden. Het werkt echt en ook zien we de kinderen die al geholpen zijn. Super!

Vandaag toen we naar Mombasa terugreden ging het jongetje mee dat we gisteren tegenkwamen in Lunga Lunga. Een heel dik ontstoken bil, spierdystrofie wat dus al meer dan een jaar bekend is, maar niets meegedaan werd omdat de ouders zo arm zijn en het transport naar ziekenhuis niet kunnen betalen. Dit alles nadat het kind een injectie heeft gehad. Hoop dat we niet te laat zijn......Het jochie genoot met volle teugen van de rit en kijkt z`n ogen uit nooit verder geweest dan z`n dorp en nu deze hele reis, auto`s ,brommers , de veerboot ranja, koekjes,zoveel indrukken... en ineens zien we dat ernstige koppie veranderen in een blij gezicht met een big smile en kuiltjes in z`n wangen.

Weet dat we samen veel plezier hebben, we soms blauw van de lach liggen als bv. de ambulance een noodstop maakt en ik in 1 keer verstrengeld zit met de benen van de very old healthworker. Ann uit het schoolbankje klapt en in de armen van de headteacher en driver ligt. We overleven ongedierte, de hitte en vuiligheid en ellende want we krijgen de meest stralende glimlachen van de kinderen terug.

Voel me goed hier en ben blij dat we wat kunnen doen voor de allerzwaksten.

Warme groet Hanneke

Warm welkom

Lieve allemaal,

De regen klettert op de met golfplaten bedekte daken, dan een hels kabaal wanneer de apen elkaar achterna zitten, de honden blaffen, de vogels fluiten, de wind waait door de palmbomen, de muskietoos laten zich weer zien.......ontwaken in Afrika... Karibu !! (welkom )

Na een lange reis onze voeten weer op de bodem van Kenia gezet, opgehaald door MJ en naar ons verblijf gebracht. We zijn helemaal beduusd, wat een verschil bij vorig jaar, helemaal geweldig. Er is brood en er staan 2 flessen water, koekjes, zeep en handdoeken en het huis is helemaal super. We verblijven bij de dominee die getrouwd is met een Zwitserse vrouw in een mooi huis met tuin en zwembad.

De eerste dagen even relaxen en samen met Fenna en Sander (zijn hier twee weekjes op vakantie) beachdag voor de kinderen van APDK mogelijk gemaakt. Met sponsoring van Ann haar sponsors, Sander en Fenna , Wim en Hella , m`n twee tante-zeggers uit Sneek, die spontaan hun gespaarde geld uit de portemonnee haalden voor de kinderen in Afrika , hebben de kinderen van A.P.D.K een geweldige dag mogen beleven. Ze hebben gezwommen in de zee, gestoeid met de golven ...met z`n allen patat en kip gegeten een groot feest.Lieve Wim en Hella dankjulliewel, jullie zijn toppers!!

Voor ons zaten er veel bekenden bij en het weerzien was geweldig. Ook verdriet toen we hoorden dat onze grote vriend die ons vorig jaar zo intens mooi toegezongen heeft vorige maand is overleden.

Het voelt hier als thuiskomen, overal waar we komen is het Anna..Hanna your back!! Dikke omhelzingen en het is alsof ik helemaal niet weg geweest ben.

Het transportfonds loopt goed. Inmiddels zijn er vele kinderen geopereerd en hebben ze te weinig bedden voor alle patiënten. De grotere kinderen die nu toch hun kans op de valreep gekregen hebben(tot 18 jaar worden ze gratis geopereerd)delen graag hun bed met een ander.

We ontmoeten er vele en het voelt goed dat dankzij de sponsoring er een nieuwe toekomst voor hun is.

Met Sander en Fenna nog langs de andere projecten geweest. Ook fijn om te zien dat TWAAYF (weeshuis opgezet door twee ex straatjongens)al zoveel meer bereikt heeft dat vorig jaar.

Er is inmiddels een vrijwilligershuis naast , de kinderen worden geholpen met hun huiswerk en ze zijn gestart met hulp bieden aan de kinderen die nog op straat leven.

Voor ons is deze eerste week genieten van het weerzien, bijpraten, de zon , rust, en voorbereiding op Bushcamp

Maandag gaan we op pad, de Bush in met de ambulance, we hebben er weer zin in......

Tot gauw hoors,

Lieve warme groetjes

Hanneke

Terug naar Kenya

Lieve allemaal,

Het is bijna weer zover! Over twee weekjes vertrekken Anneke en ik naar Kenya, Mombasa.

Ook nu is het de bedoeling dat we daar drie maanden blijven. We gaan met de ambulance 10 weken de Bush in om gehandicapte kinderente bezoeken en op te sporen. Dankzij de inzet van de fysiotherapeuten en chirurgen, vrijwilligersen het hele team vanA.P.D.Khebben deze kinderen een kans op een betere toekomst. En zoals wij vorig jaar al meldenzijn er dankzij ons transportfonds nog meer kinderen geholpen.

Dit project gaat het hele jaar door en we kregen pas te horen dat dankzij ons enthousiasme er nu meer vrijwilligers meegaan de Bush in. Top! Het team kan onze support goed gebruiken.

Op veler verzoek vermeld ik nog even hieronder het rekeningnummer waar een bijdrage op gestort kan worden.Voor alle duidelijkheid dit geld gaat volledig naar de kinderen in kenya. Mijn onkosten(ticket, verblijf etc etc) zijn voor mijn eigen rekening!

Dit keer gaan er geen knuffels mee, maar leren voetballen die we met de bijgeleverde pompjes daar kunnen oppompen.Heb inmiddels al vele ballen gekregen maar er passen nog meer in de tas!! Bedankt!

En ja , inmiddels zijn de voedselprijzenverdubbeld.......weet niet wat we tegenkomen, vorig jaar al zoveel ondervoede kinderen... ......

Ik probeer jullie op de hoogte te houden via m`n weblogom zo een beetje mee tekunnen reizen in het leven en de warmte van Afrika.

Hier nog even `t bankrekeningnummer voor als je wat wil doneren :

ABNAMRO :51.02.60.462

Inzake A.P.D.K.

Hanneke Hoekstra

Alvast bedankt, groetjes Hanneke

Transportfonds Kenia

Lieve allemaal,

Dankjulliewel voor alle lieve ,gulle reacties en giftenop ons transportfonds voor de gehandicaptekinderen in Kenia.(zie vorig bericht). Van meerdere mensen kreeg ik te horen dat het soms nietlukt met de buitenlandoverboeking. Daarom heb ik een aparte rekening geopend bij de ABNAMRO bank , zodat het wat gemakkelijker is om geld te storten. Zou jammer zijn als je wel de kinderen wil helpen, maar de storting niet lukt.

Dit zijn de gegevens:

ABNAMRO 51.02.60.462 tnv Hanneke Hoekstra inzake APDK.

Deze rekening wordt alleen gebruikt voor het fonds en het gestorte geld wordt gelijk overgemaakt naar APDK Kenia.

Ik houdjullie op de hoogte en hoop vgl jaar als ik terug ben in Kenia de kinderen te laten zien die dankzij deze hulp geholpen zijn.

Nogmaals bedankt,

Liefs Hanneke

Een beetje hulp voor de dappere gehandicapte kinderen in Kenya!

Lieve allemaal,

We zijn weer veilig thuis in het winterse Nederland en heel langzaam wen ik weer aan alles wat we hier hebben. Het is bijna Kerst, de kaarsjes branden en het is gezellig warm en knus in huis. Er word al op natuurijs geschaatst en in de supermarkt is het een drukte van belang.De kinderen die we gezien hebben tijdens onze Bushcamps in Kenya laten me niet los en daarom zoals beloofd in m`n vorig verhaaltje ga ik jullie informeren over ons transportfonds wat Anneke en ik hebben opgezet om deze kinderen een betere kans te geven.Ik hoop dat julliehet volgende willen doorlezen.

APDK (Association for the Physically Disabled of Kenya ) is gespecialiseerd in orthopaedische- en neurologische operaties bij kinderen tot 18 jaar en hun revalidatie daarna. Veel voorkomende orthopaedische afwijkingen zijn bowlegs, clubfeet (klapvoet), brozen bones en knocked knees (X-knieën). De neurologische operaties betreffen vooral het plaatsen/ deblokkeren van shunts bij hydrocephalus = waterhoofden en dichten van spina bifida = open rug.

Enkele andere operaties zoals brandwondencontracties, herstel hazenlip/open verhemelte, het scheiden van aan elkaar gegroeide vingers/teentjes en het verwijderen van littekenweefselgezwellen regelt men ook. De operaties worden via sponsorgelden betaald en zijn - voor de veelal zeer arme ouders - gratis. Eenvoudige operaties worden gedaan in Mombasa, de grotere - en alle neurologische operaties in het hospitaal in Kijabe - Nairobi.

APDK heeft ook een Mobile Clinic. Deze Mobile Clinic rijdt 5 wekelijkse routes in alle richtingen vanaf Mombasa. De bemanning van deze Mobile Clinic is de hele week van huis, komt terug in het weekend en vertrekt de maandag erop al weer voor een volgende tocht.

Op deze tochten bezoekt men honderden kleine dorpen en nederzettingen. Men zoekt naar gehandicapte kinderen via scholen, gezondheidskliniekjes en communitiewerkers, doet de follow-up van operaties, boekt kinderen voor nieuwe operaties, geeft operatie-informatie en fysiotherapie adviezen aan ouders, informeert de healthcareworkers en communities over het werk en de mogelijkheden van APDK en al wat er nog meer op hun weg komt.

Wij mochten de afgelopen drie maanden mee met de Bushcamps, hebben de verschillende operaties gezien, waren bij de screeningdays en kwamen elke keer hetzelfde probleem tegen.

De operatie is gratis maar de transportkostenvan en naarhet ziekenhuis dienen de ouders zelf te betalen. De matatukosten (kleine busjes) bedragen vanuit het binnenland ong. Ksh 500 ( € 5,--) enkele reis naar Mombasa en naar Nairobi/Kijabe ( ong 500 km van Mombasa) Ksh 1200 (€ 12,--) enkele reis. Met een inkomen van nog geen € 1,-- per dag zijn dit onoverkomelijke bedragen. Resultaat is dat vele kinderen met hun ouders maandelijks trouw de spreekuren van de Mobile Clinic bezoeken, maar nooit op de afspraken in de ziekenhuizen verschijnen. Zo zagen we kinderen die al 3 tot 5 jaar bij de Mobile Clinic komen, maar van wie de ouders nog steeds het geld voor de bus niet hebben en ook nooit zullen krijgen. Gevolgen zijn dat de druk op de spreekuren van de Mobile Clinic stijgt; de kinderen op deze manier voortsukkelen tot ze 18 jaar zijn en dan vervalt de gratis operatiemogelijkheid waardoor ze voor hun leven gehandicapt zijn, terwijl dit niet nodig is.

Bovenstaande is de reden dat wijhebbenbesloten om een transportfee fonds te starten.

Dit geld zal gebruikt gebruikt worden om de kinderen op te halen van huis en naar het ziekenhuis te brengen; voor de terugreis en voor - indien nodig - nacontroles, wisselen gips enz. - als deze controles niet door de Mobile Clinic kunnen worden gedaan. Ook zal APDK zorgdragen voor begeleiding van de kinderen. De selectie wordt gedaan door het Mobile Clinicteam dat de gezinnen al jaren kent. Zij weten welke ouders echt onmachtig zijn en welke onwillig. De oudste kinderen zullen het eerst worden geholpen, in verband met de 18 jaarsgrens. Elk jaar zal er een overzicht door APDK worden gemaakt, waarin wordt opgenomen: hoeveel geld er is binnengekomen dat kalenderjaar; welke kinderen ermee zijn geholpen en verantwoording van alle bestede bedragen.

Zelf hebben wij een eerste storting gedaan maar wij realiseren ons - gezien het grote aantal kinderen die voor het fonds in aanmerking komen - dat de bodem snel zal zijn bereikt.

We hopen dan ook dat u/jullie bereid bent/zijn om ons, maar vooral de dapperekids, te helpen.

Elk bedragje is welkom.Het geld kanrechtstreeks naar APDK gestort worden(het is als gift opvoerbaar via de belastingaangifte, daar APDK een erkende instelling is).

De volgende gegevens hebt u nodig:

APDK Rehabilitation Clinic Adres: PO BOX 93959 te Mombasa

Eurorekening: 6442150024 BIC Bank: CBAFKENX (= Swiftcode)

Commercial Bank of Africa Lim. Adres: Moi Avenue te Mombasa

Vergeet er niet bij te vermelden: Transportfund Mobile Clinic, anders komt het bij de gewone sponsorgelden voor operaties, rolstoelen enz..

Wij zijn altijd bereid vragen over het fonds te beantwoorden, ook kan men direct informatie inwinnen bij APDK via [email protected]

Volgend jaar zien we deze kinderen terug en we hopen dat met jullie steun er heel veel geholpen zullen zijn.

Dankjulliewel voor alle leuke reacties op m`n weblog, het is altijd fijn om te weten dat er veel mensen zijn die metons en de kinderen in Afrika meeleven.

Fijne feestdagen, een gelukkig gezond warm en liefdevol 2011!!

Dikke knuffel van mij.

Afscheid

Markt

Mzungo ....mzungo galmt het door de scheefstaande en weggezakte kraampjes van één van vele markten in Mombasa. Ja .....2 mzungo`s lopen aan `t eind van de dag vlak voordat de duisternis invalt te zoeken naar kleding voor al die kinderen die geen draad aan hun lijfje hebben. Ze kijken goed uit waar ze lopen want het heeft pas geregend en de gaten in de straten zijn bedekt met vuil en door de modder glibber je alle kanten uit. Ook is `t fruit niet alleen vanaf de kraampjes te koop maar zijn er mooie stapeltjes van gemaakt die uitgestald zijn op de smalle paadjes die je langs de kraampjes leiden. Een klein jongetje staat met grote ogen te kijken, het snot loopt uit z`n neus en z`n huid lijkt wel grijs van alle vuiligheid. Mzungo how are you?durft ie plots te zeggen. De Mzungo bukt zich naar `t jongetje en zegt glimlachend: mzuri sana asante (heel goed ,dankjewel)en geeft `t jochie een hand. Dat is toch wel een beetje eng ,snel kijkt hij om zich heen en begint dan te stralen. Hij heeft een mzungo aangeraakt en de mannen om hem heen stralen mee. De sfeer is vriendelijk en gezellig . Ondertussen is het donker geworden en lopen de mzungo`s met volle tassen gevuld met jurkjes broeken en shirts voor de kids in de bush op zoek naar een matatu die hun naar huis kan brengen. Jeetje Han hoor ik ineens,het lijkt wel een documentaire, als we dit eens konden filmen...........................en dan besef ik die 2 mzungo`s dat zijn wij!

Matatu

Mtwappa Mtwappa ..Town Town Bamburi Bamburi Port Reiz Port Reiz roepen de in het rood gestoken touts vanuit de slooprijpe busjes, matatu`s, genoemd. Ze sjezen voor je langs en gooien de schuifdeur open. Snel instappen want ze rijden alweer voordat je goed en wel bent gaan zitten. De stoelen hangen scheef, zijn doorgezakt maar met een beetje mazzel heb je er één voor jezelf. En anders wordt je gewoon aan de kant geduwd door z`n Afrikaans achterwerk en een tas met rijst of granen op je schoot gezet. Benen omhoog want er moeten een paar pakken onder gezet worden. Het is beter door je mond te ademen, want de lucht die verspreid wordt door al deze zwetende mensen, die geen mogelijkheid hebben om zich te douchen of zelfs maar schone kleren aan te trekken is niet te harden.

Maar de mensen zijn vriendelijk, groeten beleefd en meestal komt er een grote glimlach. De radio staat keihard aan daartussendoor schreeuwen de mensen door hun mobiele telefoontjes en de chauffeur sjeest over `t trottoir of de berm, rijdt links of rechts en al toeterend vind ie z`n weg wel. Over de hobbels , door kuilen zodat je voor de zoveelste keer je hoofd tegen het dak knalt. Je schiet naar voren als hij onverwacht stopt om weer een passagier in te laten stappen terwijl alle stoelen bezet zijn. Hopelijk staat de matatu niet te lang stil want je hoopt op een zuchtje wind door de kapotte raampjes. Jambo jambo hoor je en je schuift nog een stukje op.

In het donker kijk je je ogen uit naar al die bedrijvigheid op straat, aardenacht met overal brandende olielampjes op de kraampjes vol met koopwaar. Durf niet naar voren te kijken naar al het tegemoet komende verkeer op dezelfde weghelft, wetende dat mijn matatu geen licht heeft. Een tik tegen de wand, het teken dat ik eruit wil en hij stopt alweer. Al wringend worstel je je naar voren en hoopt dat bent uitgestapt voordat hij z`n weg vervolgt. Blij dat je heelhuids met beide benen op de weg staat moet je nog wel even oversteken tussen alle toeterende sjezende matatu`s heen, want die stoppen echt nergens voor. Wij vaak hand in hand hardlopend wat een hilarisch gezicht is voor de Kenianen. Ik blijf verbaasd dat alles blijft rijden, de draden hangen overal uit het dashboard, het rammelt aan alle kanten, maar voor heel weinig geld brengt het ons naar projecten en we zouden niet weten wat we zonder deze rijdende doodskisten moesten doen.

Ook dit ga ik missen, de touts met hun gescheurde rode overhemden altijd behulpzaam en vriendelijk met een brede glimlach als ze doorhebben dat je de prijs van de rit weet en ze geen mzungo prijs krijgen. De vriendelijke mensen altijd tijd voor een praatje, waar krijg je dit?

Zomaar een paar momenten uit het leven van de drie maanden dat wij hier mochten zijn in dit prachtige land .

Nog een paar daagjes en dan stappen we in het vliegtuig wat ons weer thuis zal brengen naar onze familie. Samen met Anneke heb ik hier een geweldige tijd gehad. We hebben veel gezien,gehoord , gevoeld, getroost ,gedaan, geleerd, gepind, gekregen en hopelijk een beetje liefde van ons zelf gegeven aan de mensen en vooral aan al die dappere gehandicapte kinderen hier in Kenia. Het afscheid valt me zwaar. We hebben de kinderen van A.P.D.K. meegenomen naar het strand waar ze heerlijk in de zee konden zwemmen en de kinderen met gips mochten met de boot mee. Eerst hebben we al die verlamde, geamputeerde, incontinente lijfjes in veel te grote badpakken gehesen waar het soms een verassing was als je een rokje uit trok er een piemeltje onder zat en het meisje dus een jongetje bleek te zijn. Wat hebben deze kinderen plezier gehad . Had een jochie mee in het water en op een gegeven moment voel ik `m helemaal ontspannen, ligt lekker tegen me aan en ik begin zachtjes te zingen en toen begon hij uit volle borst het ene lied naar het andere te zingen. Genieten voor ons allebei. Het eten bestond uit kleffe patat en stukjes vette kip, voor deze kinderen een groot feestmaal. Al die stralende koppies die we afgelopen dinsdag weer mochten zien bij ons afscheid van het team. Alweer werd er veel gezongen en zelfs een gedicht voorgedragen door een jongen van een jaar of 16 over de vrouw die het licht in huis is. We zijn gevraagd of we a.u.b weer snel terug mogen komen en mee willen gaan op de Bushcamps. We gaan een fonds oprichten voor het transportgeld voor al die kinderen die gratis geopereerd worden. Helaas kunnen vele ouders dit ook niet betalen . IK ga jullie er alles over vertellen, maar eerst naar huis en Kerst vieren met man, kinderen en familie en hopelijk volgend jaar terug naar Kenia .

Tot gauw , dikke kus Hanneke