Lieve allemaal,

Hoera, we zijn verhuist van een bedompte warm en kaal appartement in een vieze,drukke en stinkende stad naar een cottage aan de zee. We zijn helemaal blij hier en genieten van onze vrijheid. De matatu`s stoppen voor de deur en we kunnen zo instappen naar onze projecten. We hebben nog een druk weekje voor de boeg en daarna gaan we onze activiteiten langzaam afbouwen en gaan we genieten van de zon, zee en al het moois wat Kenia te bieden heeft. Het voelt een beetje dubbel ,zou heel graag hier nog een tijdje willen blijven maar het weerzien met familie en vrienden voelt ook fijn.

We zijn een paar dagen in Simoni geweest, dat ligt aan de zuidkust van Kenia. Met de boot zijn we naar `t eiland gevaren en de dolfijnen zwommen met ons mee. Het anker werd uitgegooid en we konden daar snorkelen in één van de mooiste koraalriffen van de wereld. Nog nooit heb ik zoveel vissen gezien in alle maten en kleuren die je maar kan bedenken. Er zwommen grote roggen en `k heb zelfs met een schildpad mee gezwommen. Grote zeesterren, het was gewoon één groot aquarium. Het koraal zo mooi van kleur en vorm sommige gedeelten leken net op hersenen en zo kreeg je weer de link naar de week ervoor waar we zoveel operaties hebben mogen zien.

Afgelopen week hebben we onze laatste Bushcamp gehad,nu richting de grens met Tanzania. De eerste dagen hebben we niet zoveel patiënten gezien omdat de afstand vaak te groot voor de mensen om er te komen en het zaaitijd is en ze het daarmee te druk hebben. Maar ook hier weer trieste gevallen en veel nieuwe gevallen. Onderweg hebben we olifanten en zebra`s gezien, de apen zitten aan de kant van de weg. Een belevenis voor ons om ook de Kilimanjaro te zien. Het was helaas wat bewolkt maar de top kwam te voorschijn door de wolken.

De laatste dag was een lange slopende dag en bij onze laatste stop zagen we wel 50 patiënten die de hele dag gewacht hadden en het werd al donker. Uren hebben ze moeten lopen . Sommige mensen werden gedragen in lakens door sterke mannen en vrouwen, ja het hele eind want er is geen rolstoel of ander vervoer, soms een piki piki (brommer) maar dat kunnen ze vaak niet betalen. Een spastische jongen met spierdystrofie kijkt je liggend vanaf de grond met heldere ogen aan, dezelfde leeftijd als mijn jongens, en met z`n volle verstand...........hij komt op de wachtlijst voor een rolstoel...hoelang gaat dat duren??...en elke maand wordt hij hierheen gedragen om zich te melden als de ambulance komt. Een meisje met een enorm waterhoofd, gelukkig werkt de shunt nog...maar voor hoelang en als we haar muts afdoen gilt ze het uit van angst en dikke tranen rollen over haar wangen ..oh meidje wat heb je al meegemaakt en wat is je toekomst..? Zoveel mensen, zoveel verhalen, zoveel te vertellen, zoveel te doen!! Ook hier weer grote teleurstelling voor alle invalide volwassenen die de hele reis gemaakt hebben en de hele dag op ons gewacht hebben want A.P.D.K helpt alleen kinderen tot 18 jaar. Omdat het al laat was en aardenacht hebben we zoveel mogelijk mensen in de ambulance meegenomen . De rolstoelen er bovenop en de invaliden werden er letterlijk in gehesen. Je staat er versteld van hoeveel van die Afrikaanse achterwerken er in passen. De ambulance zakte bijna door z`n veren en de achterdeur kon niet meer dicht, daar hing de special teacher half uit. Alles kan en je hoort niemand klagen, iedereen was blij. Hij zei eens in je leven moet je dit meemaken en zo is het maar net.

Have low expectation... be flexible ....and never lose your sense of humor.

→→Heb weinig verwachtingen , wees flexibel en verlies nooit je gevoel voor humor. ←← Dat is de slogan die we hebben meegekregen en die ons elke dag van pas komt.

We hebben vandaag voor het eerst een Nederlandse krant gelezen en gaan ons langzaam voorbereiden naar wat we hoorden een erg koud Nederland. Wij gaan nog even ons ding hier doen en koesteren de warmte van de Afrikaanse zon.

Dikke kus en tot gauw!