Week 3

Lieve allemaal,

Gewapend met een spuitbus tegen luis en ander ongedierte,genoeg doeken om op de eventuele bedden te leggen,verfrissingsnoekjes, handgel,handschoenen ,sesamkoekjes, pinda`s , blikjes vis zijn we vorige week maandag in de ambulance gestapt voor een week Bushcamp in het zuiden van Kenia. Voor de fysiotherapeut Peter, die al bijna 20 jaar dit werk doet en Ibrahim de chauffeur was dit de allereerste keer dat er twee blanken de hele week meegingen. Spannend voor hen en voor ons.

Eigenlijk weet ik niet waar ik beginnen moet ....zoveel te vertellen. We hebben zoveel gezien dat het onmogelijk is om alle beelden te beschrijven. Zoals de oude man ,die de laatste twee dagen met ons mee gereisd is, zei: Just feeding your Eyes. En dat is wat we zeker gedaan hebben.

We hebben 140 gehandicapte kinderen bezocht, vaak ver weg van de bewoonde wereld. Thuis, op school, in de kliniek of op andere ontmoetingsplaatsen. Vaak hadden de moeders en soms de vaders er een voetreis van enkele uren er over gedaan om op de plek te komen. Samen met hun gehandicapte kind en soms ook met de kinderen die inmiddels al geholpen waren in het ziekenhuis van Kiyubi.

Van een kindje met een hazenlip tot zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapt, ondervoeding, groeistoornissen als gevolg van vitaminegebrek, waterhoofden, blindheid, doofheid ,klompvoeten , open ruggetjes vergroeiingen na brandwonden enz. enz. Wat een ellende op deze plek van de wereld waar inmiddels door de droogte de grond uitdroogt ,de rivieren bijna droogstaan. Het water wat er nog is smerig vies en zwaar vervuilt is. De mensen hebben schurft, hun huid is vergrijst, de kleren die ze aan hebben zijn smerig versleten en stuk. En toch een brede glimlach als ze je zien Honderden handen hebben we geschud jambo habari muzuri sana asante(hallo hoe gaat ie heel goed dank u).Wat een geweldig werk doet APDK hier. Vele kinderen worden geholpen en hebben in ieder geval nog hoop op een beter bestaan.

Twee kinderen krijg ik niet uit m`n hoofd. Eén kindje wat we thuis bezochten lag op de stenen vloer. zwaar gehandicapt en ziek. Koorts en de mond opgezwollen en rood. Graag wilden we dit kindje naar het ziekenhuis brengen, maar de moeder weigerde pertinent want het was toch maar gehandicapt. Geen discussie mogelijk. Machteloos en vol verdriet hebben we dit kindje achtergelaten. Het andere kindje kwamen we tegen in de kliniek ,één jaar jong bijna 10 pond met zwaar rochelende ademhaling w.s ook H.I.V , ook dit kindje ging weer mee naar huis waar het hopelijk snel zal sterven. Voor ons is dit onbegrijpelijk,maar inmiddels na m`n ervaringen weet ik dat het hier dagelijks de realiteit is.

Ook wordt er veel gelachen hoor. Bv. de zwakbegaafde jongen die midden tussen alle patiënten luidop ja schreeuwend zijn gebed op zegt en er een hele voorstelling van maakt. Of van het kindje dat voor het eerst een blanke ziet en het op een krijsen . Wat opvalt is dat de kinderen heel erg gedisciplineerd zijn nou ja anders krijgen ze klappen hebben we wel gezien.

En gelukkig waren we net op de juiste plek voor de vrouw met een miskraam die bleef bloeden en bijna in shock was. Snel in de ambulance en naar het ziekenhuis gebracht.

Ook zijn we op scholen geweest die gesponsord worden door Nederlandse bedrijven. Mooie scholen waar genoeg lesmateriaal is en gestructureerd zijn . We kwamen hier Nederlanders tegen die voor teachers for teachers werken.

Peter heeft weer veel kinderen op de lijst gezet voor operatie of hulpmiddelen zoals rolstoel beugels krukken e.d. Veel kinderen zullen we terugzien op screeningdag 10 november.

Oh ja en wat ons slapen betreft, vergeleken bij de mensen die we overdag bezochten hadden wij het luxe. Waar hebben we het over......... ja een vieze stinkende wc of te wel een gat in de grond , geen stromend water maar een wel een emmer met water, een bed en een muskietennet met genoeg gaten om de muggen vrij te laten vliegen en salamanders kruipend over de muren om je gezelschap te houden. Het is dan ook een koopje. Voor nog geen drie euro per kamer inclusief een stukje toiletpapier en zeepje. Eén nacht was er geen `hotelkamer` voor ons en hebben we bij de geiten ,kippen en koeien geslapen bij de oma van een vriend van Ibrahim. Heel lief gingen ze voor s`avonds warm water maken op hun houten vuurtje buiten zodat we het stof van de hele dag een beetje konden afspoelen. Super geslapen hier.

Kan zoveel vertellen maar dat komt nog wel. Na een hele week in de ambulance over hobbelige soms half weggeslagen zanderige stoffige `wegen` naar vergelegen hutten waar je misschien iets kunt betekenen voor een gehandicapt kind, lange dagen,maar ook genietend van de prachtige natuur, de inktzwarte hemel met al z`n sterren , de olifanten op weg naar je slaapplaats en de prachtige mensen die hier wonen, hebben we besloten om a.s. maandag weer voor twee dagen mee te gaan. Ook werd ons gevraagd om eind oktober mee te gaan naar `t binnenland van het noorden ter ondersteuningvan het team. Gaan dus onze geplandesafarireis annuleren en mogen weer deel uit maken van het leven in de afgelegen dorpen.

Intussen is het nu al woensdag en zijn we alweer twee dagen op pad geweest. Schrijf daar de vgl keer wel over. Morgen mogen we de hele dag op de o.k. meekijken hier in het ziekenhuisje. en zaterdag gaan we op bushcamp in Bangladesh, de grootste sloppenwijk hier.

Hoop dat bij jullie alles goed is!

En bedankt voor alle lieve reacties, fijn om het met jullie te delen!

Liefs Hanneke