Lieve allemaal,

Alweer twee weken in Mombasa en we scheuren met de matatu (dat zijn die kleine meestal overvolle en slooprijpe busjes)de stad door alsof we hier al jaren zijn. Voor 30 cent kom je helemaal aan de andere kant. We hebben toch steeds veel bekijks als we door de straten lopen.. Mzungo mzungo(blanke) roepen ze je na. We zien hier dan ook weinig blanke mensen in de buurt, daarvoor moet je toch wel in de hotels aan de kust verblijven.

Vrijdagavond hebben we een kerkdienst meegemaakt waar Agnes ,onze gastvrouw, in het koor zong. De dienst duurde van 21.00 uur tot 05.00 uur in de ochtend. Deze diensten ,worships,worden in heel Kenia gehouden. De inmens grote kerk zat stampvol en de mensen raken helemaal in trance . Vond het heel indrukwekkend maar........ wij lagen al voor middernacht weer in ons bedje hoor.

Het weekend heerlijk aan `t strand vertoeft. Mogen dan op ligbedjes liggen van het hotel bij het zwembad. Hier kun je ook lunchen en hebben ze lekkere cappuccino.

Maandag was APDK dag. Nou dit is wel even wennen hoor. Eén kleine ruimte waar meer dan 40 gehandicapte kinderen bij elkaar zitten, ze zitten op stoeltjes of op de grond, anderen in een box of bedje. Er ligt plas(urine) op de grond waar ze al kwijlend met hun vieze kapotte kleren doorheen schuifelen. Eén grote chaos , je weet niet waar je beginnen moet. Je geeft ze aandacht en een knuffel en je tovert een grote glimlach op hun gezichtjes. Ja wat kan je doen, het voelt machteloos want je weet dat het hier zo gaat en gewoon is. Deze kinderen hebben nog geluk dat ze hier mogen zijn. De verhalen die je hoort zijn ook van kinderen die vastgebonden worden ,verstopt voor de buitenwereld.

We zijn ook nog naar Hallerpark geweest , even een rustpunt te midden van de drukte en het lawaai van de stad. We hebben de giraffen gevoerd en gezien hoe de krokodillen uit het water omhoog sprongen om een kippetje te vangen wat ze aan een touw boven het water hielden Wat een monsters! Ook hele grote schildpadden sjokten er rond, veel slangen en nijlpaarden en heel veel apen.

Als wij `s ochtends naar het einde van de straat lopen komen we de kippen tegen en zien we de apen over de straat rennen op zoek naar eten. Er is altijd wat te zien.

Dinsdag was screeningdag van kinderen met waterhoofden en orthopedische problemen. Er kwamen artsen vanuit Nairobi gevlogen die in één dag kinderen screenen voor eventuele operatie en na controles. De dag begon met gezang en een preek van de dominee. Het was ontroerend om te zien de saamhorigheid van de vrouwen en de steun die ze aan elkaar hebben want oh .... deze mensen hebben het zwaar met een gehandicapt kind. En tegelijk moesten wij en ook enkele zwaar gehandicapte kinderen ook wel lachen om de dominee met z`n veel te grote puntschoenen waar hij bij ieder uithaal van Halleluja say Halleluja danspasjes maakte. Zo`n driehonderd kinderen en meer dan de helft had een waterhoofd. Ongelooflijk , nog nooit zoiets gezien en zoveel ........Aan de lopende band kinderen met afwijkingen bv. een meisje van 9 jaar met één been en alleen een voetje aan de andere kant dat vast zit aan de heup. Binnen 5 minuten heeft de arts al een behandelplan en kan ze over enige tijd geopereerd worden in Nairobi. Wat een bijzondere man deze chirurg, woont al 30 jaar in Kenia , spreekt Swahili met de kinderen en geeft weer een stukje hoop. Een jochie die gebeten is door een slang en daardoor een misvormde hand heeft wordt ook geopereerd en zo zijn er vele bijzondere gevallen die je bij ons niet tegenkomt. Heel misschien krijgen we het nog voor elkaar dat we met deze kinderen meereizen naar Nairobi om hun te begeleiden voor- tijdens -en na de operatie`s.

Kidsday in Kalaloni : na een reis van bijna twee uur in een gammele bus over hobbelige wegen en dicht tegen elkaar aan gepropt waarbij ik de hele reis een bruine arm over m`n been had hangen zijn we in Kaloleni aangekomen. Het hospitaal waar we straks een hele maand mogen gaan werken. Vandaag waren er veertig H.I.V geïnfecteerde kinderen die wij met z`n tweeën mochten bezig houden. Ook moesten ze in een schriftje opschrijven wat ze weten van hun ziekte en een familie stamboom tekenen. Dat viel nog niet mee, heel veel kinderen spraken geen Engels en ondanks we ons best doen is ons Swahili nog zeer matig. Maar het is gelukt ook al waren we na afloop doodmoe .

Volgende week wordt een spannende week. We mogen mee met de Bushcamp. We gaan met de ambulance van A.D.P.K samen met een fysiotherapeut en de chauffeur de dorpen in op huisbezoek bij de gehandicapte kinderen. We slapen en eten bij de locals. Ons is geadviseerd om zelf wat eten mee te nemen en genoeg kleden om over een eventueel matras te leggen, willen we niet onder de luis en schurft terug komen. Wassen en douchen zal niet lukken, we zien wel. Hebben er allebei heel veel zin in om deze ervaring mee te maken. Hoop het volgend weekend een mooie ervaring op de site te zetten.

Iedereen een goed weekend en tot hoors na Bushcamp

Liefs Hanneke