Lieve allemaal,

Negen dagen regen ,met bakken kwam het uit de hemel vallen, totaal grijze lucht in het meestal zonnige Kenia. Ook voor de locals was dit extreem weer ,aan de ene kant geweldig voor de mensen en vee in de droogtegebieden, maar ook hier de overlast van teveel. De zanderige wegen veranderden in stromende modderpoelen waar we herhaaldelijk in de slip raakten. We hebben dan ook een aantal dagen maar een paar kinderen kunnen bezoeken want verder de bush in was te gevaarlijk. Auto`s en bussen gleden van de weg af en een matatu werd meegesleurd door het water. Voor de mensen die hier wonen erg zwaar, De hutten zijn doornat, het dak voor zover dit nog niet ingestort is door het gewicht van al het hemelwater lekt als een gieter. De kinderen hebben plezier, maar omaatje ligt rillend van de kou, verkleumd en doornat op een paar plankjes en kijkt ons al hoestend verdrietig aan. Haar dochter probeert een vuurtje te maken in de hoek van haar hut....Dit beeld blijft me bij als we in de stromende regen op het strand lopen, ons eerste weekend van de vakantie, wat een rijk mens ben ik!

De maandag hebben we goed besteed. `s Middags samen met Angela van de workshop Bombolulu de stad ingegaan op zoek naar een naaimachine voor Sahema. Zij is een verlamde vrouw(na polio)die bij haar familie in afgelegen dorpje woont. Ze heeft helemaal niets. Toen we haar tegen kwamen op haar aangepaste fiets die ze van A.P.D.K gekregen heeft vroeg ze ons: 'komen jullie alleen maar kijken en ben je dan weer weg of kom je ook nog wat doen?!' Een gehandicapte vrouw met gelukkig nog power in haar lijf. Zij raakte ons en hoewel we hier hoofdzakelijk voor de kinderen zijn hebben we besloten om haar te helpen een start te maken met een klein bedrijfje. Dus...een naaimachine gekocht, makkelijker gezegd dan gedaan. Een smal kioskje midden in de drukke straat verkoopt ze, nieuw uit de doos, maar moet nog wel handklaar gemaakt worden. Pff ...monteur erbij gehaald en met een veel te kleine schroevendraaier een schroef er proberen in te draaien . Vele schroeven, schroevendraaiers zweetdruppels en een uur later triomfantelijk aan ons laten zien dat het gelukt is. Inmiddels zijn we al een bezichtiging geworden en hopen we met de machine weg te kunnen. Helaas, de machine is ineens twee keer zo duur geworden. `K Loop al weg, altijd hetzelfde gezeur, hoor Ann boos worden is het ook zat, de baas komt aanlopen en zomaar ineens is de helft van de prijs er weer af. Gauw nog stoffen en andere benodigdheden op de markt gekocht en voldaan met de matatu naar huis, ook dat was een hele onderneming met alle spullen. Onszelf `s avonds verwend met een drankje en lekker eten...het is tenslotte vakantie!

Afgelopen dinsdag brak de zon door en zijn we te vinden op het strand waar we uren kunnen lopen , het tij is precies goed, prachtig zoals de zee zich terugtrekt en ons al het moois laat zien. Kleine visjes in de poeltjes, krabbetjes en vogels. Gisteren gezeild en gesnorkeld waar we zelfs een kleine krokodil hebben gezien op de bodem van de zee. Helemaal super, we doen weer genoeg energie op voor de volgende vijf weken Bushcamp, waar we alle spullen kunnen meenemen die we inmiddels gekocht en of meegenomen hebben.(alles dankzij onze sponsors)

En oh ja, de eerste weken zijn er alweer 42 nieuwe transportkinderen bijgekomen, we moeten zorgen dat er genoeg geld op de rekening staat, zodat niemand thuis hoeft te blijven. Mocht je nog wat willen storten, heel graag ....echt een paar tientjes hier maakt het mogelijk voor een kind om zonder handicap verder door het leven te gaan. Bijvoorbeeld ook voor het meisje op de foto met hazenlip, gelukkig nog geen 18 jaar zodat de operatie gratis is maar zelf al die jaren geen geld voor de bus om naar het ziekenhuis te gaan. Toen ze van ons hoorde dat ze het geld hier voor krijgt, dankzij sponsoring van het transportfonds kwam er een big smile en tranen in haar ogen. Nu hoeft ze zich strak niet meer te schamen en kan ze haar doek voor het gezicht weglaten. Daar doen we het voor en al die kinderen die weer mogen rennen en lachen en het gewoon verdienen om die zorg te krijgen. Wij genieten nog even ven een paar vrije dagen. Volgende week richting de Kilimanjaro,benieuwd wat we daar aantreffen.

Warme groet Hanneke