Lieve allemaal,

Zomaar een dag, één van de vele en elke dag is hier weer bijzonder.

Onderweg naar de Kilibasberg komen ons honderden stieren tegemoet, langzaam sjokken ze het stoffige pad af op zoek naar water.

Er zit geen vlees meer aan hun botten en het vel hangt slap langs hun lijf .Deze streek is zo droog en er is al lange tijd geen drup regen gevallen.

Terwijl in Mombassastad de regen met bakken naar beneden valt en deze stad veranderd in een vieze stinkende vuilnisbelt waar de toeristen de bussen niet meer uitkomen

om souveniers te kopen vanwege de stank is het hier op het platteland kurkdroog.

Bij de school aangekomen staat de hoofdmeester al op ons te wachten, blij dat we op tijd zijn.De kinderen gaan om drie uur al naar huis om voor schemer in hun dorp te zijn(2-3 uren lopen). Dit voor hun veiligheid. Vorige week heeft een groep olifanten een dorp aangevallen en daarbij zijn een vader en moeder gedood en twee kinderen zwaar gewond. Ook de olifanten zijn op zoek.

Als we bij het volgende dorp komen moeten we eerst een touw los maken wat rondom het dorp gespannen is. Er hangen allemaal lappen aan gedrenkt in benzine. De geur hiervan moet de olifanten op afstand houden...hopen maar...

En intussen registeren we de kinderen die geopereerd kunnen worden, regelen we vervoer, bietsen we bij de dispensary's creme en lotion voor resp. ringworm en schurft, zorgen we voor medicijnen, anti-biotica,s vitamines, ijzer en voedsel, zien we weer de meest afschuwelijke omstandigheden van de soms zwaar gehandicapte kinderen en denken we na hoe/ en wat we verder kunnen doen. De foto's zeggen genoeg, 'k kan er niets anders van maken.Nog steeds is het zo dat je overal wordt bekeken, soms staan er wel honderden kinderen om je heen die dan door de teacher met een stok worden weggeslagen.

Ook zien we hoe er grote voedselpakketten uitgedeeld worden en er tankauto's met water gebracht worden, gelukkig maar. Met een kleine gift van 50 KSH (ongeveer 42 cent) maak je een familie al blij. Soms hebben ze alles moeten verkopen, kippen geiten en hebben ze nu letterlijk niets meer.

Nog één weekje en dan hebben we een week vakantie. Ons plan was om naar Lamu te gaan, maar nu de Somaliers daar twee blanke vrouwen hebben ontvoerd hebben we dat maar gecancelled. We zien wel.

We hebben afgelopen donderdag de verjaardag van Sander gevierd in de kroeg, wel iets anders dan thuis. Hier staat de televisie aan, kun je elkaar niet verstaan zo hard staat het geluid en iedereen kijkt er naar....ja gezellig is anders. Hetzelfde als je hier gaat eten...het wordt erin gepropt en zodra het binnen is loopt men van tafel weg.

Zondag vieren we de verjaardag van Remko.....

Weet je eigenlijk is er zoveel te vertellen en te schrijven, het is veel, erg veel....

Vanochtend op weg naar `t internetcafe, waar nu m`n laptop gemaakt wordt, kijk je alweer je ogen uit. Het is druk in de stad, luid toeterend vind de matato zijn weg en het ziet letterlijk zwart van de mensen. Overal drukte, veel bedelaars, volwassen gehandicapten die met slippers om hun handen zich voortbewegen over de kapotte straten vol met plassen en vuil. Soms zien we de mensen languit liggen om eventuele etenresten te verorberen.

Zo anders deze drukte in de stad van lawaai en stank, zo anders gedurende de bushcampweek. Daar de uitgestrekte stilte. De mensen schrikken van het lawaai van de ambulance, rennen zelfs een stukje mee.

Daar ook de verslagenheid en de soms uitdrukloze, lege blik van de uitgehongerde kinderen.

Zo onverstelbaar dat je maar een paar kilometer hoeft te rijden om nog eens in een andere wereld te belanden.

Zo denk ik aan de afgelopen week:

-waar het meisje dat moeilijk loopt mee rijdt in de ambulance en elke keer als ze bijna in slaap valt klappen in het gezicht krijgt van haar moeder. Met angstige ogen kijkt ze om haar heen en dikke tranen blijven over haar wangen rollen.

-de verslagenheid en holle ogen van de kinderen in het droge gebied, zelfs een ballon tovert geen glimlach, ze sjokken gelaten terug naar huis.

-het vlees wat buiten ligt in de stad en de raven er op af komen, stukken eraf scheuren het lijkt zo gewoon

-de dorre zanderige woestijn waar we door heen crossen, zelfs de cactussen hangen er slap bij

-zo blij een fam. is met 5o KSH (42 cent) en een stukje zeep, hiervan kunnen ze water en wat te eten voor kopen.

-het jochie in het grote ziekenhuisbed, gevallen uit een palmboom samen met z`n vriendje rug gebroken en z`n armen, voor z`n leven verlamd...................vreselijk in dit land!

-zoveel misvormingen...kiloid...brandwonden..vergroeiingen...slangebeten enz.

-half weggegeten vingers door geestelijke gehandicapten, de mensen laten het gebeuren..

-zoveel gehandicapten t.g.v. malaria...nog steeds!

-ja en soms denk je wel, waar moet je beginnen wat kan ik doen............

Gelukkig maken de kleine dingen die je kan doen het de3 moeite waard om steeds weer op pad te gaan.

Hebben gelukkig ook veel plezier met onze collega`s, en zien ook het resultaat van al hun inspanningen.

Allemaal een fijn weekend.

Warme Groet Hanneke

Liefs Hanneke