Markt

Mzungo ....mzungo galmt het door de scheefstaande en weggezakte kraampjes van één van vele markten in Mombasa. Ja .....2 mzungo`s lopen aan `t eind van de dag vlak voordat de duisternis invalt te zoeken naar kleding voor al die kinderen die geen draad aan hun lijfje hebben. Ze kijken goed uit waar ze lopen want het heeft pas geregend en de gaten in de straten zijn bedekt met vuil en door de modder glibber je alle kanten uit. Ook is `t fruit niet alleen vanaf de kraampjes te koop maar zijn er mooie stapeltjes van gemaakt die uitgestald zijn op de smalle paadjes die je langs de kraampjes leiden. Een klein jongetje staat met grote ogen te kijken, het snot loopt uit z`n neus en z`n huid lijkt wel grijs van alle vuiligheid. Mzungo how are you?durft ie plots te zeggen. De Mzungo bukt zich naar `t jongetje en zegt glimlachend: mzuri sana asante (heel goed ,dankjewel)en geeft `t jochie een hand. Dat is toch wel een beetje eng ,snel kijkt hij om zich heen en begint dan te stralen. Hij heeft een mzungo aangeraakt en de mannen om hem heen stralen mee. De sfeer is vriendelijk en gezellig . Ondertussen is het donker geworden en lopen de mzungo`s met volle tassen gevuld met jurkjes broeken en shirts voor de kids in de bush op zoek naar een matatu die hun naar huis kan brengen. Jeetje Han hoor ik ineens,het lijkt wel een documentaire, als we dit eens konden filmen...........................en dan besef ik die 2 mzungo`s dat zijn wij!

Matatu

Mtwappa Mtwappa ..Town Town Bamburi Bamburi Port Reiz Port Reiz roepen de in het rood gestoken touts vanuit de slooprijpe busjes, matatu`s, genoemd. Ze sjezen voor je langs en gooien de schuifdeur open. Snel instappen want ze rijden alweer voordat je goed en wel bent gaan zitten. De stoelen hangen scheef, zijn doorgezakt maar met een beetje mazzel heb je er één voor jezelf. En anders wordt je gewoon aan de kant geduwd door z`n Afrikaans achterwerk en een tas met rijst of granen op je schoot gezet. Benen omhoog want er moeten een paar pakken onder gezet worden. Het is beter door je mond te ademen, want de lucht die verspreid wordt door al deze zwetende mensen, die geen mogelijkheid hebben om zich te douchen of zelfs maar schone kleren aan te trekken is niet te harden.

Maar de mensen zijn vriendelijk, groeten beleefd en meestal komt er een grote glimlach. De radio staat keihard aan daartussendoor schreeuwen de mensen door hun mobiele telefoontjes en de chauffeur sjeest over `t trottoir of de berm, rijdt links of rechts en al toeterend vind ie z`n weg wel. Over de hobbels , door kuilen zodat je voor de zoveelste keer je hoofd tegen het dak knalt. Je schiet naar voren als hij onverwacht stopt om weer een passagier in te laten stappen terwijl alle stoelen bezet zijn. Hopelijk staat de matatu niet te lang stil want je hoopt op een zuchtje wind door de kapotte raampjes. Jambo jambo hoor je en je schuift nog een stukje op.

In het donker kijk je je ogen uit naar al die bedrijvigheid op straat, aardenacht met overal brandende olielampjes op de kraampjes vol met koopwaar. Durf niet naar voren te kijken naar al het tegemoet komende verkeer op dezelfde weghelft, wetende dat mijn matatu geen licht heeft. Een tik tegen de wand, het teken dat ik eruit wil en hij stopt alweer. Al wringend worstel je je naar voren en hoopt dat bent uitgestapt voordat hij z`n weg vervolgt. Blij dat je heelhuids met beide benen op de weg staat moet je nog wel even oversteken tussen alle toeterende sjezende matatu`s heen, want die stoppen echt nergens voor. Wij vaak hand in hand hardlopend wat een hilarisch gezicht is voor de Kenianen. Ik blijf verbaasd dat alles blijft rijden, de draden hangen overal uit het dashboard, het rammelt aan alle kanten, maar voor heel weinig geld brengt het ons naar projecten en we zouden niet weten wat we zonder deze rijdende doodskisten moesten doen.

Ook dit ga ik missen, de touts met hun gescheurde rode overhemden altijd behulpzaam en vriendelijk met een brede glimlach als ze doorhebben dat je de prijs van de rit weet en ze geen mzungo prijs krijgen. De vriendelijke mensen altijd tijd voor een praatje, waar krijg je dit?

Zomaar een paar momenten uit het leven van de drie maanden dat wij hier mochten zijn in dit prachtige land .

Nog een paar daagjes en dan stappen we in het vliegtuig wat ons weer thuis zal brengen naar onze familie. Samen met Anneke heb ik hier een geweldige tijd gehad. We hebben veel gezien,gehoord , gevoeld, getroost ,gedaan, geleerd, gepind, gekregen en hopelijk een beetje liefde van ons zelf gegeven aan de mensen en vooral aan al die dappere gehandicapte kinderen hier in Kenia. Het afscheid valt me zwaar. We hebben de kinderen van A.P.D.K. meegenomen naar het strand waar ze heerlijk in de zee konden zwemmen en de kinderen met gips mochten met de boot mee. Eerst hebben we al die verlamde, geamputeerde, incontinente lijfjes in veel te grote badpakken gehesen waar het soms een verassing was als je een rokje uit trok er een piemeltje onder zat en het meisje dus een jongetje bleek te zijn. Wat hebben deze kinderen plezier gehad . Had een jochie mee in het water en op een gegeven moment voel ik `m helemaal ontspannen, ligt lekker tegen me aan en ik begin zachtjes te zingen en toen begon hij uit volle borst het ene lied naar het andere te zingen. Genieten voor ons allebei. Het eten bestond uit kleffe patat en stukjes vette kip, voor deze kinderen een groot feestmaal. Al die stralende koppies die we afgelopen dinsdag weer mochten zien bij ons afscheid van het team. Alweer werd er veel gezongen en zelfs een gedicht voorgedragen door een jongen van een jaar of 16 over de vrouw die het licht in huis is. We zijn gevraagd of we a.u.b weer snel terug mogen komen en mee willen gaan op de Bushcamps. We gaan een fonds oprichten voor het transportgeld voor al die kinderen die gratis geopereerd worden. Helaas kunnen vele ouders dit ook niet betalen . IK ga jullie er alles over vertellen, maar eerst naar huis en Kerst vieren met man, kinderen en familie en hopelijk volgend jaar terug naar Kenia .

Tot gauw , dikke kus Hanneke