Lieve allemaal,

Een harde gil...........het is aardenacht , zeven uur s`avonds,in de verre omtrek geen elektriciteit en met m`n lamp op m`n voorhoofd probeer ik precies in het gat te mikken van het ``toilet`` Sorry, sorry roept Ann : het was een rat! Oh gelukkig denk ik en besef hoe snel je kan omschakelen naar het leven hier in de bush.

Vanavond een prachtige zonsondergang gezien en onder een inktzwarte hemel met miljoenen sterren naar ons nachtverblijf gelopen. We zijn twee dagen onderweg en al zoveel gezien. Er is weinig verandert sedert vorig jaar alleen zien we helaas veel meer ondervoede kinderen, lijken de mensen nog magerder en herkennen we de kleding die ze aan hebben, nog vuiler en met meer gaten erin. Maar ....altijd weer die blije gezichten als ze ons zien.

Er is water-en voedseltekort, op de scholen waar de kinderen anders een maaltijd kijgen is de keuken nu buiten gebruik. De kinderen die op de wachtlijst staan voor operatie worden teruggestuurd i.v.m laag hb, schurft of ringworm en ondervoeding. Zij moeten eerst behandeld worden maar wat.. als er geen water is om je te wassen, geen eten, geen medicijnen..en je woont met 5 vrouwen en 20 kinderen en de 21^ste op komst in de rimboe ver van de bewoonde wereld. Het jochie dat we hier zien met een klompvoet heeft hier ook niet om gevraagd en dus zorgen we ervoor dat er medicijnen komen tegen de ringworm, zodat hij geopereerd kan worden en in ieder geval weer beter kan lopen en rennen .

Het is goed dat we nu twee keer de hele route meegaan( 2 x 5 weken). We maken elke dag een lijst om te zien wat er het meest nodig is zoals voedsel/kleding/medicijnen/zeep/rolstoel/aangepaste stoeltjes etc. De tweede ronde nemen we dit allemaal mee. We zullen de weekenden gebruiken om deze inkopen te doen. Ook de voetballen ( 40 stuks) die ik meegekregen heb kunnen we dan eerlijk verdelen.

Zoveel gezien en gedaan deze week.. ...weet soms niet wat wel en niet te vertellen. Niet iedereen zit te wachten op een hoop ellende. Maar het is de realiteit. De foto's zeggen genoeg.

Onderweg over zanderige hobbelige wegen ,waar we af en toe lijken weg te glijden komen we aan bij een aantal hutjes ver in de bush . De kinderen zien er redelijk verzorgd uit. Op de grond in het stof ligt een halfnaakt, sterk vermagerd, vervuild spastisch jongetje me met grote ogen aan te kijken. M`n hart breekt, alweer wordt hier de zwakste aan z`n lot overgelaten. Wat kan/moet je doen? We hebben bonen/rijst/zout/suiker/waspoeder/zeep/melk enz. gekocht en aan de grootvader gevraagd of hij ook a.u.b voor dit kleinkind wil zorgen.

Zo zijn we o.a op een boarding school voor gehandicapte kinderen(120 kinderen), 11 onderwijzers en enkele huismoeders die voor deze kinderen zorgen dag en nacht. Het is of je honderd jaar in de tijd terug gaat. De meest zwaar gehandicapte kinderen zijn sterk vervuild en liggen op een grote mat in een ruimte. Er is 1 grote gangmaker waar de andere kinderen ook erg om moeten lachen en enkele ook heel bang voor zijn wat ik kan begrijpen, even lette ik niet op en word bepaald niet zachtzinnig in m`n bil geknepen. Veel kinderen hebben epileptische aanvallen en het valt voor de staf niet mee om voor al deze kinderen te zorgen. Verderop komen we op een boardingschool die gesponsord word door zowel Nederlanders al s Duitsers. En gelijk al een groot verschil . Meer personeel, alles ziet er verzorgd uit, de kinderen hebben hun eigen plekje.

We zien deze week al tien kinderen die dankzij ons transportfonds geholpen kunnen worden. Het werkt echt en ook zien we de kinderen die al geholpen zijn. Super!

Vandaag toen we naar Mombasa terugreden ging het jongetje mee dat we gisteren tegenkwamen in Lunga Lunga. Een heel dik ontstoken bil, spierdystrofie wat dus al meer dan een jaar bekend is, maar niets meegedaan werd omdat de ouders zo arm zijn en het transport naar ziekenhuis niet kunnen betalen. Dit alles nadat het kind een injectie heeft gehad. Hoop dat we niet te laat zijn......Het jochie genoot met volle teugen van de rit en kijkt z`n ogen uit nooit verder geweest dan z`n dorp en nu deze hele reis, auto`s ,brommers , de veerboot ranja, koekjes,zoveel indrukken... en ineens zien we dat ernstige koppie veranderen in een blij gezicht met een big smile en kuiltjes in z`n wangen.

Weet dat we samen veel plezier hebben, we soms blauw van de lach liggen als bv. de ambulance een noodstop maakt en ik in 1 keer verstrengeld zit met de benen van de very old healthworker. Ann uit het schoolbankje klapt en in de armen van de headteacher en driver ligt. We overleven ongedierte, de hitte en vuiligheid en ellende want we krijgen de meest stralende glimlachen van de kinderen terug.

Voel me goed hier en ben blij dat we wat kunnen doen voor de allerzwaksten.

Warme groet Hanneke