Lieve allemaal,

Het is vroeg in de ochtend en we zijn met de ambulance op pad naar ver afgelegen dorpen om de kinderen te bezoeken. We hebben een druk schema en er gaat geen dag voorbij of er gebeurt wel weer iets waardoor we overal te laat aankomen . Vaak blijven de mensen geduldig uren wachten, anderen gaan naar huis en komen de volgende maand terug. De dauw hangt nog tussen de heuvels en de zon probeert er doorheen te komen, het is overal groen na de vele regen. De dagen zijn heet en het stof van het rode pad zit tot diep in onze poriën. We komen bij de school aan en zien bij de ingang overal vertrapte planten en bomen. De teacher komt ons tegemoet en verteld ons dat de helft van de kinderen maar op school zijn. De ouders houden hun kinderen thuis uit angst voor de olifanten. Een aantal dagen geleden is er hier een leerkracht gedood door een olifant toen hij de kinderen wilde beschermen . De kinderen spelen buiten, wij geven ze een bal 1 voor de meisjes en 1 voor de jongens. Superblij zijn ze.

We zitten vlak bij de grens van Tanzania en de aarde wordt hier zwart en de natuur verandert in een weidse vlakte ,moerasachtige stukken natuur met veel riet en ja dan ........vast , de ambulance en zakt steeds verder in de modder . Wij eruit en we beginnen stenen en hout te verzamelen,maar wat we ook proberen het lijkt wel of de auto steeds verder wegzakt. Verderop zie ik een hut, loop er heen en zie een paar scheppen hangen. Ik vraag aan de mannen die daar zijn of ik die mag gebruiken en of ze met me meegaan want we hebben een klein probleempje. Ja hoor, ze begrijpen me en gaan mee. Met deze mankracht gelukkig uit de modder gekomen. Peter vertelde dat ze wel eens drie dagen vastgezeten hebben voordat er hulp kwam. Moet er niet aan denken, we hadden nog maar1 flesje water, ook niet handig. Natuurlijk zijn we nu veel te laat bij het volgende spreekuur, maar iedereen zit nog te wachten en langzaam aan wordt het al schemer en dan is het al snel aardenacht hier in de rimboe. We nemen twee verpleegkundigen mee die naar huis moeten en ja dan gebeurt het weer , we slippen en raken weer vast. De chauffeur, Ibrahim, gaat op blote voeten op onderzoek. We weten dat hier veel slangen zijn, hebben al veel patiënten met slangenbeten gehad,gelukkig heb ik een zaklamp in de rugtas en voor de rest zijn we muisstil want dit is niet leuk. Het is allemaal goed gekomen en later konden we erom lachen, maar we nemen nu altijd een voorraad water mee.

In het weekend gaan we naar de markt om kinderkleding te kopen en andere dingen die intussen op ons lijstje staan. Ook gaan we naar de supermarkt Nakumatt waar we nu bij de ingang gescand worden en de auto`s gecontroleerd worden met spiegels aan de onderkant. Er is dreiging van Al Shabaab. Het leger van Kenia is inmiddels ver doorgedrongen in Somalië en overal is nu extra bewaking. We zien twee bewakers met grote geweren boodschappen doen met een mandje, soms is het net of we in een film zitten.

Afgelopen week de South coast gedaan, daar zijn we 5 weken geleden ook geweest en het is fijn om iedereen terug te zien . We zien de resultaten, hebben voedselpakketten bij ons, kleding ,de ballen en we zien dat de mensen blij zijn met alle support die we hun geven met dank aan onze sponsors. We zijn een goed team samen met de fysiotherapeut en special teachers en we merken dat we gezamenlijk meer kunnen bereiken. We hebben met zo`n groot team in ieder geval de aandacht. Intussen worden er nog op ons verzoek posters gemaakt waar duidelijk opstaat wat A.P.D.K allemaal doet, zodat we hopelijk nog meer kinderen kunnen bereiken.

En weet je nog die foto van Rema, het zwaar gehandicapt jongetje, dat we vonden? Kruipend over de grond, uitgehongerd, naakt en met doodse ogen. Samen met de grootvader hebben we toen voedsel etc gekocht en de familie duidelijk gemaakt dat dit ook een kind is en wat het gewoon verdiend om goed verzorgd te worden. We komen terug hebben we toen gezegd........en we zijn er... en er ligt een stralend kind met brede glimlach , bolle wangen en de familie staat er trots om heen. Ongelooflijk dat dit dezelfde Rema is. God wat maakt dit kind mij gelukkig.! Ook zo mooi om te zien dat ook de familie blij is en kunnen genieten van dit prachtige kind. Zie de foto`s maar ...We geven opnieuw voedselpakketten en kleding en natuurlijk een bal voor de rest van de familie..feest..

Kun je je het voor stellen ... Op een gegeven moment zijn we bij een familie die ook helemaal niets hebben. We geven ze een bal en terwijl Peter met de patient bezig is, gewoon langs de kant van de weg, ga ik wat spelen met de kinderen. Vader die in het veld werkt ziet dit en komt aanrennen en voordat je het weet sta ik met hem te volleyballenmidden in de rimboe.Die blijdschap,stralende jongensogenmet zoiets simpels dat zijn de mooie herinneringen.

Dr Kalimbo gaat met ons mee. 80 jaar. Zijn grootvader had 21 vrouwen waarbij hij bij iedere vrouw minstens 7 kinderen had. Hij heeft een grote familie dus. We lezen net in de krant dat de meeste Afrikaanse landen vooruitgang boeken terwijl Kenia wegzakt.Ja wat wil je met al die kin deren.Dr Kalimbo, een wijze man waar iedereen veel respect voor heeft. De mensen luisteren naar hem en dat kan helpen om de ouders te overtuigen om hun kinderen te laten opereren wanneer dit nodig is. We lopen met hem dwars door de maisvelden om de gezinnen te bezoeken die hun kinderen thuis houden. Soms treffen we alleen de kinderen aan in het kippenhok om verderop de ouders in het land aan het werk te zien. Het lukt om weer twee kinderen naar het ziekenhuis te krijgen (zonder het transportfonds was dit niet mogelijk geweest).

Onderweg worden we tegengehouden. Er is een ongeluk gebeurt. Een piki piki(motorrijder) is door een truck overreden. De man moet met spoed naar een ziekenhuis, we leggen hem op een brancard in de ambulance en rijden met loeiende sirene naar het dichtstbijzijnde hospital. Even zijn we bang voor inwendige bloedingen, maar gelukkig krijgen we hem nog bij kennis in het ziekenhuis, leveren hem daar af en gaan zelf weer met spoed naar ons volgende spreekuur.

Het zijn maar enkele stukjes uit m`n dagboek, soms zulke bijzondere dingen als we na een lange dag terugrijden, bijna donker, doodmoe van de dag ,alleen een paar bonen gegeten en dan olifanten langs de kant van de weg. Ann en ik zijn helemaal uitgelaten en hangen met onze hoofden uit de ramen van de ambulance wauw we kunnen ze bijna aanraken. Even beseffen we ook weer wat voor schade en verdriet ze kunnen aan richten, maar het blijft bijzonder. De vier mannen in de autoworden blijvan ons enthousiasme en gunnen ons de tijd om hier van te genieten.

Nog drie weken Bushcamp te gaan, de tijd gaat snel, daarna een week afronden en balans op maken. Dankjulliewel voor de lieve mails en berichtjes en support voor ons transportfonds. Met z`n allen maken we het mogelijk om een kind naar het ziekenhuis te krijgen om daar geopereerd te worden en een betere kans te geven voor de toekomst. Voor ons onvoorstelbaar maar hier bittere realiteit!!!

Lieve groet Hanneke